
همیشه فکر میکردم (و میکنم) که نوشتن در اصل برای نویسنده است. اجازه دهید بهتر بگویم: نوشتن اگر سودهای فراوانی داشته باشد، اصلیترین و مهمترین سودش برای نویسنده است. یادتان میآید زمانهایی که در کلاس درسْ ارائهای داشتیم؟ آن مطلب را بهتر از همه میفهمیدیم. نوشتن برای من همین گونه است.
برای همین همیشه روزنوشتهایم را طوری مینویسم که فقط برای خودم است. یعنی به دنبال این نیستم که خواننده سودی ببرد یا چیزی بیاموزد یا هر چه! به همین علت گاهی هم از انتشارشان خودداری میکنم چون به نظرم کاری بیهوده است. میتوانم در جایی خصوصی برای خودم بنویسم. به ویژه که دیگر مانند گذشته احساس نیازی به خوانده شدن حس نمیکنم. هر چه سنم بالاتر میرود به انزوا و سکوت علاقهی بیشتری پیدا میکنم تا بروز و اظهار؛ اما آنچه دستم را به نوشتن در فضای عمومی میکشاند ترس از خشک شدن جریان کلام است که به تبع آن جریان تفکر خشک میشود و درِ تعصب باز!
حال که حسم به نوشتن و به ویژه روزنوشت را گفتم میخواهم بگویم چند پیام اخیر در ویرگول دلم را کمی قلقلک داد. وقتی کسی روزنوشتی را میخواند و میگوید مفید بود، جالب است، یا وقتی پیادهروی انقلابی که فکر میکردم بسیار لوس و شخصی است از کسی بازخورد میگیرد که پستهایش و نگاهش برایم ارزنده است، عجیب است. این پیامها مرا یاد حرف احسان عبدیپور انداخت که در ستایش روایتهای ساده از مردم ساده میگفت.
به راستی که ما انسانها عجیبیم. سادهایم و رها ولی بیخود و بیجهت درگیر زندگیهای پیچیده و بسته شدهایم. آرزویم برای خودم و همه رهایی است.