دارم به چشم های چایکوفسکی نگاه می کنم.
باله ی فندق شکن در حال پخش است،
نیازی نیست سخن بگوید ، موسیقی اش دارد همه چیز را می گوید ...
چقدر خوب می شد جای اینکه این همه از خودمان بگوییم و مدام افکارمان را توضیح دهیم، فقط موسیقی نوشته شده در مغزمان را می نواختیم.
اینطوری شاید کمتر نفرت انگیز بنظر می رسیدیم ! و بیشتر درک می شدیم.
