من واقعا وسواس فکری دارم . برای هرچیزی مدتها فکر میکنم، حتی الان دارم فکر میکنم که نکنددارم کلید های کیبورد را بیش از حد فشار میدهم..این فشار باید درچه حد باشد تا هم صدای زیادی تولید نکند و هم کلمات ناقص نمانند.
مطمئن نیستم کسی بفهمد که چه میگویم چون حتی خودم هم نمیدانم!
همه چیز زیادی روشن و واضح ، و زیادی پیچیده است. آنقدر روشن که با چشمانم میبینم و با گوشهایم میشنوم اما از درک آن عاجزم. یک شب باخودم میگویم چه خوب شد بدنیا آمدم و لحظات خاصی را تجربه کردم. اما درست چندساعت بعدش میبینم که نه حرف بیهوده ای زده بودم .
حتی بهترین و زیباترین لحظات هم ارزش آمدن به این دنیا را ندارند . چه میخواهیم ما؟ از جان طبیعت از جان ماهی ها گوسفندها پرنده ها ،،، از جان همسایه مان که از قضا خیلی هم دوستش داریم.
ما که از دوست داشتن و دوست داشته شدن خیری هم ندیده بودیم ، جز آن اندک لحظات کوتاه و بی تکرار... و بعد از آن فراموشی. پس از جان همدیگر چه میخواستیم ؟!
خاطرات مثل شبحی سرگردان روز و شب بدنبالمان راه می افتند ، راه می رویم راه می رود غذا میخوریم غذا میخورد مینشینیم می نشیند میخندیم ... وقتی میخندیم نه ... نمی خندد!
چرا درست زمانیکه خیال میکنی از همه چیز و همه کس بریده ای، کسی می آید و دوباره تو را به این جهان وصل می کند ؟ مگر در تو چه دیده بود که در دیگران نبود ؟
روزی که تورا دیدم، اره می گویم تو چون خودت میدانی که مخاطب تمام حرفهای من تو هستی ، هم همینطور شد. بار سفر بسته بودم برای رفتن به یک ناکجایی...تو رسیدی نامم را پرسیدی و همان یک سوال کافی بود.
نمی دانم چه طلسمی شده ام که نمیگذارند بروم، هربار یکی پایم را بند می کند . دسته گلی به دستم می دهد و آرام در گوشم زمزمه میکند که بمان . اصلا کجا را داری که بروی؟
نرگس من ، نمیخواهم توی ذوقت بزنم اما تو آدمش نیستی . آدم رفتن. نبودی و نیستی .
اما گاهی باتمام وجود میخوام که بروم. باور کن . باتمام وجود . اما
اما چی
نمیدانم چرا خیلی نگران می شوم . نگران کسی که می ماند. آخر می دانی که ، من وسواس فکری دارم.