هرچه از جهانِ درونی خودم پا فراتر می گذارم و ناشناخته ها جست و جو می کنم، میبینم به خودم نزدیکتر شده ام .
به راستی راز خلقت چیست ؟!
تبدیل به تنها هایی شده ایم که باهم وقت می گذرانیم و مدام میترسیم مبادا عشقی نثار دیگران کنیم و یا اینکه عشقی دریافت کنیم. جهانمان محدود . نگاه هایمان آلوده به نازیبایی ها. و کلاممان تیری که پرتاب میکنیم تا از این خشم درونی رهایی یابیم.
تنهایی را انتخاب میکنیم تا به کسی آسیب نرسانیم. تنها می مانیم. تنها می میریم.
و در این بین امیدی پوچ مدام دست و پایمان را میبندد.
جهان خاموشی ها و شگفتی ها ! من به جست و جوی تو آمده ام . مرا با خودم آشتی بده.
