می‌نویسم از قعر تاریکی،
شاید تا به حال شبی چنین تاریک در زندگی نداشتم مدام با صداهای توی سرم کلنجار میرم یعنی خدا هنوز همونقدر دوسم داره؟هنوزم حواسش بهم هست؟خدایا یعنی میشه شب های تاریک من و ببینی؟ یعنی میشه یه روز از شدت خوشحالی دور خونه بدوئم و فریاد بزنم و شب از خوشحالی خوابم نبره نه از استرس؟ گاهی فکر میکنم انگار اصلا من آفریده شدم برای نرسیدن برای نشدن برای تلاش های مسخره و بی معنی برای درجا زدن های بیخودی و تمام این مدت تلاشهام هیچ نتیجه ای نداشتن تنها نتیجه‌شون آسیب به جسم و روانم بوده دروغه اگه بگم حتی ذره ای نور ندیدم چرا دیدم ولی چرا نورهای من همیشه کوچیکن؟ چی میشه یبار به وسعت دریا نور به زندگیم بتابه🚶🏻♀️
حس کسی رو دارم که با دستای بسته افتاده ته چاه هر لحظه نفس کشیدن سخت تره براش یا کسی که تو انفرادی مدتهاست حبس شده دردهایی که تجربه میکنم شاید یک انسان ۶۰ ساله تجربه نکرده و حتی نمیدونه چه حسی دارن این دردا
و چه دردناک حرف های حتی عزیزترین افراد زندگیم انگار یه دستشون یه ظرف نمکه و اون یکی خنجر زخم هامو با خنجر پاره میکنن و با دست دیگشون نمک و میریزن توش🚶🏻♀️
پس کجاست اون پایان شب سیه سپید است؟ یعنی شب سیه من انقد طولانیه؟ نکنه اصلا همیشه قراره سیه بمونه و من الکی منتظرم؟
دقیقا وقتی فهمیدم اصلا حالم خوب نیست که توی یه مکان عمومی درحالی که همینجوری نشستم یهو گریم میگیره یهو از درد قفسه سینه نفس برام تنگ میشه وقتی به یه اتفاق فکر میکنم که توش قراره مرگ خودم رو ببینم و این فکر خوشحالم میکنه وقتی کسی نیس که کنارم بشینه درآغوش بکشه من رو و من ساعتها زار بزنم...
واقعا متاسفم بابت این متن اگه ناراحتتون کردم یا اوقاتتون تلخ شد تنها جایی که میتونستم بهش پناه بیارم ویرگول بود🥲
امیدوارم نورهای زندگی شما به وسعت دریا باشه🫂
همیشه دوست داشتم بقیه با دل پاکشون برام دعا کنن حس میکنم اینجوری برآورده میشه اگه دوست داشتین حتما سفارش منم به خدا بکنید🥲🤍
