همیشه در خلوتم می نوشتم و همیشه فقط خودم مرورش می کردم. اما الان دلم می خواد دیگرانی هم بخوانند آنچه در من می گذرد به این امید که همراه بشم با کسایی که هم حال هستم. از کودکی تا الان که نزدیک ۴۰ سالمه یه غم رو با خودم همراه دارم که این حال مدام در فراز و فرود هست این روزها توو جلسه تراپی به این پی بردم که همه ی این غم و نارضایتی از خودم ریشه در حس کنترل گری و کمال گرایی داره. چیزی که متاسفانه در تربیت در خانه و مدرسه و جامعه ما بخصوص برای دهه شصتیها عمومیت داره. متاسفانه زندگی در محیط خانوادگی و اجتماعی که یک نیروی غالب که دستور می ده و تو به عنوان یک بچه وبعد یک نوجوان و بعد یک بزرگسال حق پرسیدن چرایی اون دستور رو نداشتی و هر ابرازی با تحقیر همراه بوده چطور می تونی جسور باشی؟ سخته . تغییر و ترمیم روح و روان شکل گرفته ت سخته ولی نشدنی نیست مهم پیوستگی و استمرار برای ایجاد تغییره . قطعا توو مسیر تغییر خیلی اتفاقهای خوب برات میوفته و سالها بعد با نگاه به پشت سرت یه نفس راحت می کشی و یه حس ذوق توو دلت میوفته که بالاخره تونستی?