پدر آدم زحمتکشی بود. هنوز هم میکشد... زحمت! اصلا نمیدانم این آدم کی بازنشسته میشود. تا دلتان بخواهد در زمینه شغلهای مختلف تجربه دارد. از شوفری کامیون در جوانی گرفته تا حالا که ماشینهای کارکرده را معامله میکند. چیزی که مسلم است و همه میگویند، پدربزرگم جزو اولین تصدیقبگیران منطقه بود. بعدها پدرم اولین پیکان جوانان را به محله آورد و دوست دارم خیال کنم اولین دختربچه ۵ سالهای هستم که در صندوق عقب پیکان سفید ژست عکاسی گرفته است. بالاخره آدم باید در یک چیزی اولین باشد. بگذریم! آن روزها یک مینیبوس آبی خانوادگی داشتیم که پدر و عموهایم با هم روی آن کار میکردند. البته این تنها شغلشان نبود. وقتی من شش سالم بود و حتی از آن کوچکتر، نصفهشبها بابا از خانه بیرون میزد. به ترهبار آمل میرفت تا برای میوهفروشیاش خرید کند. نفر بعدی که عموی همیشه خندانم باشد، قبل از روشن شدن هوا کارش را شروع میکرد. عمو راننده سرویس بچههای استثنایی بود. الان نمیدانم اسم بزک دوزک کردهاش چه باشد اما آن زمانها این طوری میگفتیم که اشاره به خاص بودن دارد. به شش سالگیام اشاره کردم چون در همین سنوسال بود که من هم باید قبل از روشن شدن هوا بیدار میشدم و روپوش خاکستری مدرسهام را به همراه مقنعه میپوشیدم. بعد هم به عنوان اولین مسافر، سوار مینیبوس آبی میشدم و همراه عمو برای سوار کردن باقی بچهها به گوشهوکنار شهر میرفتیم تا آنها را به مدرسه برسانیم و بعد هم خودم راهی مهد شوم. کل این پروسه حدودا دو ساعت طول میکشید. من که آن روزها شمردن ساعت بلد نبودم اما تاب و تحمل کودکانه من، این زمان را به اندازه دو ساعت حس میکرد. خوشبختانه از همان کودکی من به اندازه کافی یُبس و غیراجتماعی بودم و خاطره خاصی از دمخور شدن با آن بچهها یا کتککاری و چنگ کشیدنشان به صورتم ندارم اما عمو با تکتکشان میخندید و شوخی میکرد و سرمای هوای دمصبح را برای بیست سی تا کودک عنق خوابآلود که من هم شاملشان بودم قابل تحمل میکرد.
مینیبوس فقط ما را به مدرسه نمیرساند؛ زمانی که کل فامیل هوس تفریح دستهجمعی میکردند، تکتکمان را سوار میکرد و برای یک صبح تا بعد از ظهر به امامزاده عبدالله میبرد. آن وقتها که کمتر کسی ماشین شخصی داشت، مینیبوس ماشین عزا و عروسی همه بود. یک روز جماعت گریان و سیاهپوشیده را به گورستان میبرد و یک روز همه زنهای محل را که شبیه خزپارتیهای امروزی لباس پوشیده بودند و دستزنان آواز محلی میخواندند برای شرکت در مراسم عروسی سوار میکرد . اگرچه ماشین نسبتا غولپیکری بود حتی میتوانست به عنوان سواری مورد استفاده قرار گیرد و مثلا چهار پنج نفرمان را به مهمانی ببرد. بیریا بود و از این ادا اطوارها نداشت که خیر سرم بیست سی تا صندلی دارم اما ظرفیتم به چهل نفر هم میرسد. اصلا همه ماشینهای قدیمی بیریا بودند. دو یا سه برابر ظرفیتشان آدم در خودشان میچپاندند و آخ نمیگفتند. برعکس ماشینهای امروزی که دو قدم راه میروند یک جایشان خراب میشود و اندازه قیمتشان خرج میآورند روی دستت میگذارند. از مینیبوس میگفتیم. بعدها که کم کم بازارش از سکه افتاد و حیاطنشین شد، تبدیلش کردیم به محل بازی دختر عموها و دخترعمهها. آخر ما بیشترمان دختر بودیم و بماند که مادربزرگمان چقدر از این بابت غصه میخورد.
بعدها مینیبوس را فروختند و پدر هم مغازه میوهفروشی را جمع کرد. حالا دیگر عصر استقلال برادرها و شکوفایی استعدادهای جدید بود. به همین دلیل بابا وارد کار خرید و فروش اتومبیل شد. اما من اصلا شبیه کسانی نیستم که پدرم این کاره باشد. به عنوان کسی که پدر و همسرش گواهینامه پایه یک دارند و هر دو مدتی سنگینسوار بودهاند و به قول خودشان هنوز کسی نمیدانست ماشین چجور جانوری است آنها کامیون و مینیبوس راه میبردند، فقط پیکان و پراید را میشناسم و از رانندگی هم وحشت دارم.
حالا شما آمدهاید از کسی که مربی رانندگیاش میگفت انگار به زور فرستادنت کلاس و از کسی که بعد از یک بار کوبیدن به ماشین جلویی، در پشت چراغ قرمز، تازه فهمید باید ترمز لامصب را چقدر پایین بیاورد، میخواهید در مورد رابطهاش با اتومبیل بنویسد؟ بفرمایید این هم مطلب!