وسط مشغولیات و روزمرگی وقتی به اینجا سر میزنم این همه نوشته و این همه آدم دستبهقلم که میبینم یه نشاط خاصی بهم دست میده. به قول نقی آدم دلش میخواد زوزه بکشه. خوندن و خونده شدن لذت غیرقابل وصفی داره. حالی که من بنا به دلایلی گمش کرده بودم. قبلنا عادت کرده بودم برای یه نفر مینوشتم. درسته آدمای زیادی میخوندن ولی میدونی که چی میگم؟ اشتیاق به حرف زدن با اون و انتقال احساسات به حدی بود که بعضی وقتا تو پیادهرو نیمساعتی دوستان رو معطل نگه میداشتم تا واژههایی که یکباره تو سرم اومده بودن تا رسیدن به مقصد تلف نشن. اونم الحق و والانصاف تو بازخورد نشون دادن کم نمیزاشت. خلاصه مدتی به همین منوال گذشت تا یه روز آخر و عاقبت عاشقی گریبان ما رو هم گرفت مدتها است دیگه از اون احساسات قوی خبری نیست. زمونه آرومم کرده. ولی این دلیل نمیشه هنوز از خوندن و خونده شدن لذت نبرم :)