البرز

خورشيد

بر فرازِ يخچال‌های البرز می‌تابد

آنجا

مرگ است که می‌تازد

و الماسِ سياره‌ها جاری‌ست

مِهی که روی شکافه‌های البرز می‌خزد

يارای فتحِ قله ندارد

آنجا 

مرگ است که می‌تازد

و رب‌النوعی از آسمان

ره می‌بَرَد به تاجِ زمين

مهر

که زمين دعاگوی نامِ بلندِ اوست

نخستين سپيده‌‌ی دشت‌های فسرده‌ست

که بی‌دريغ می‌تابد

با درفشان‌رَدای زربفتش؛

و از فرازِ البرز می‌نگرد

به ايران

به سرچشمه‌ها و کويرها

به کوه‌ها

۱۹۰۵

ایوان بونین | ترجمه‌ی سهند آقایی و پروانه فخام‌زاده