
در ادامه پست قبل...
دروغ چرا؟ ترسیده بودم . وقتی منتظری یه ماه دیگه دختری رو که برای وجودش انقدر صبر کردی بغل کنی ، نمیتونی نترسی. وقتی میتونی تعداد نفساتو بشمری، نمیتونی نترسی. وقتی هر روز دکمه کانالهای تلویزیون و خبرگزاری ها و اینستاگرام رو به امید پیدا شدن یه داروی کوفتی موثر بالا و پایین می کنی ، نمیتونی نترسی. وقتی سخنگوی وزارت بهداشت میاد توی دوربین زل میزنه و میگه بازم ۱۰۰تا ، ۱۵۰تا، ۲۰۰ تا آدم رفتن زیر خاک و آرزوهاشونو برای همیشه با خودشون بردن ، نمیتونی نترسی. وقتی می فهمی حالا حالا ها خبری از واکسن نیست ، نمیتونی...نمیتونی نترسی. بخصوص که حدود یک سال و نیم باشه از زیر تیغ یه جراحی و مریضی دیگه سالم بیرون اومده باشی. قضیه چیه خدا؟! بازم؟!
من ترسیدم. برای خودم برای بچه م برای عزیزام . بیشتر از همه برای اینکه نکنه نتونم بچه مو ببینم. انرژی مثبت و کائنات و این چیزا هم راستش این جور موقع ها خیلی به کارم نمیاد. اهل خاک ریختن روی واقعیت نیستم . می ترسم ولی می پذیرم . نذاشتم کسی بفهمه .حمید شد پرستارم. سه هفته کامل. راضی بودم ازش. دوباره سرپام کرد . مادر بچه شو... فقط چهارده روز از بهار گذشته بود که گذاشتنش توی بغلم...وای که برای دیدنش چقدر وحشت رو پشت سر گذاشتم. حالا نزدیک شش ماهه دارم مادری می کنم . اما هنوز این ماجرای پیچیده کرونا تموم نشده. یه روزی حتما براش میگم تو سال هزار و سیصد و کرونا به دنیا اومده. شاید قدر زندگی رو بیشتر بدونه...