
خیلی خیلی قبل تر از این زمان وقتی به مادر شدن فکر می کردم توی خیالاتم (حتی ذره ای ) نمی گنجید که بچه م رو باید وسط یه بیماری ترسناک و غیر قابل مهار شدن به دنیا بیارم . شاید چون تنها سختی مادر شدن از نظر یه دختر جوون و شر و شیطون توی انتخاب اسم بین چند تا گزینه و یا به توافق رسیدن با خودش در مورد تعداد بچه هاش بود!! پس این که میگن تا تو دل یه ماجرا نباشی و از نزدیک لمسش نکنی نمی تونی قضاوتی بکنی پر بیراه که نه ،دقیقا حرف درستیه .حتی خیلی خیلی قبل هم نه ،همین حدود یک سال پیش هم که جواب تست بارداریم مثبت شد فکر نمیکردم قراره تا چند ماه بعد دنیا کن فیکون بشه. من مادر شدم. وسط قرنطینه. تا قبل از اون این کلمه رو برای یه سری از آدما که بیماری خاص دارن و تو بیمارستان هستن شنیده بودم . یا برای بعضی از زندانیا. برام کلمه دوری بود . نمی دونم چرا . ولی من یا بهتره بگم ما زندگیش کردیم. مایی که حالا وسعتش به اندازه یه جهان شده بود . همین دنیای پر از قشنگی و لذت ما رو محروم کرده بود از همه چیزایی که تا حالا به ما داده بود شده بود زندانبان ما و ما هم زندانیاش. من حدود دو ماه آخر بارداری رو وسط این حسا گذروندم. حتی بیشتر از یه حس . من مبتلا شدم به همراه بچه ای که تو وجودم بود و این اولین چالش دخترم حتی قبل از دیدن این دنیا بود.