دیروز نهم مهرماه روز جهانی سالمندان بود و پلتفرم پاکار دورهمی قشنگی را در کافه تفکر در تهران ترتیب داده بود و مرا به عنوان تسهیلگر به این نشست دو ساعته دعوت کرده بود: فکر کنید حداقل سی نفر آنجا بودند؛ بین این سه نفر کسانی بودند که حرف جدی در حوزه سالمندان داشتند. تازه خود من هم کلی ایده داشتم. زمان کم بود و تعداد زیاد. به نظرم رسید که امکان اینکه هم بتوانم شرکت کنندگان را به هم معرفی کنم و هم کارهای قشنگ آنها را فهرست کنم و هم اینکه شنوای ایده های تازه باشم نیست. هر سه را با هم ترکیب کردم. یعنی در جریان معرفی دو نفره (هر کسی، کس دیگری را معرفی کرد که نمی شناخت و این شناخت در زمان کوتاهی از گفتگوی دونفره بیرون آمد)، هم کارهای قشنگ بیرون آمد و هم یخ ها آب شد تا برای یک کار گروهی آماده شوند. در دو ساعت، که پانزده دقیقه آن را از دست داده بودیم، واقعا کار دشواری بود اما شد.

به نظرم یک چیز بسیار کمک کننده بود: کسانی که به من اعتماد داشتند و کارهای قبلی مرا دیده بودند با می دانستند که مسیر قابل اتکاست. برای همین گوش می دادند و کمکم کردند. تعداد این افراد کم نبودند. حداقل در آن جمع ده نفر یا بیشتر مرا تجربه کرده بودند. این یک دارایی ارزشمند بود. شاید اگر در فضای دیگری بود که افراد کمتری مرا می شناختند، آنگاه از یخ شکنی ساده تری شروع می کردم تا ابتدا کمی اعتماد بسازم.
این مطلب کوتاه را نوشتم، بماند به یادگار، یادم نرود و البته به یادتان هم بیاندازم که نوشتن کار خوبی است و هم اینکه به نظرم برای افراد علاقه مند حتما مفید خواهد بود.