امروز توی شرکت میخواستم یه پاکت پستی را آماده کنم که پیک بیاد ببره
چشمم افتاد به قسمتی که نوشته بود (جای تمبر)
بی اختیار کوله باری از خاطرات از جلوی چشمانم گذشت
شاید نسل جدید ارتباط چندانی با نامه و پاکت و تمبر نداشته باشند ولی برای هم نسل های من
نامه نوشتن یک دنیایی داشت که همین الان که در موردش مینویسم هم دلم برای اون روزها لک میزنه
وقتی یک نامه فراتر از کلمات میشد
وقتی به نامه عطر میزدند
وقتی گل خشک توی پاکت میگذاشتند
وقتی جای اشک روی جوهر خودکار مشخص میشد و ...
کلمات زنده میشدند و در ذهن گیرنده ی نامه شکلی از فرستنده ایجاد میکردند
یک جور بغل کردن از راه دور
یک حس که فقط کسانی که تجربه کرده اند متوجه میشوند
حسی که امروز با تماس تصویری هم نمیشود گرفت
چرا که تماس تصویری شاید لوکیشن و تصویر کسی که دلمان مثلا برایش تنگ شده را واضح نشان میدهد و ما انلاین با فرد ارتباط میگیریم
ولی حس نامه و حالی که منتقل میکرد فراتر بود
چرا که نامه ای که یک دوست که مثلا از راه دور برایتان ارسال کرده بود
به دستتان میرسید ،تمام گذشته ایی که با هم داشتید را در ذهن مرور میکردید،حالش را از کلمات نامه میفهمیدید،بویش ،حسش،و حتی نامه را چند بار میخواندید و هر بار دوست خود را در ذهنتان آنطور که میخواستید تصور میکردید،بعد هم نامه را نگه میداشتید
یک مکالمه ی مکتوب
در ارسال نامه ها
یک پیمان دوستی عمیق با سند
که حتی بعضی ها به قولی با خون امضا میزدند
حال و هوای نامه ها البته همه یکسان نبود
از نامه های عاشقانه
که داستانهای خودش را داشت
تا نامه های دوستانه
و نامه به اقوام و خانواده اگر از آنها دور بودی
داستان تمبر های نامه ها هم که خودش حکایتی جدا داشت
امروز همه چیز بهتر شده
ولی قبلتر
با اینکه امکانات کمتر بود
با اینکه تماس تصویری نبود
یک نامه ناجی روح خسته میشد
شاید فردا برای دوستان قدیمی باز هم نامه فرستادم
مطمعن هستم که حس آن خیلی قوی تر از هر پست اینستاگرام یا استیکر یا تماس تلفنی یا تماس تصویری است☺️
خوشحال میشم اگر تجربه یا خاطره ایی دارید بگید🙏🌹
