اوووف چه کتابی👌
لئو تولستوی داستان قاضی معروفی در روسیه را روایت میکند که حتی به مرگ فکر هم نمیکرد،اما به یکباره دچار یک بیماری صعب العلاج میشود
اول مرگ را انکار میکند اما در آخر....
تولستوی قدم به قدم و به زیبایی ما را با لحظات زندگی یک فرد در حال مرگ و احساساتی که با آن دست و پنجه نرم میکند همراه میکند
وقتی( ایوان ایلیچ)شخصیت اول داستان به مرگش نزدیک میشود
مراحل انکار،ترس،خشم،افسردگی و در آخر پذیرش را پشت سر میگذارد
از نظرم مرگ ایوان ایلیچ از اون دست کتابهایی هست که هر کس باید آن را بخواند،کتابی که بعد از خواندنش یک پنجره ی بزرگ در ذهن ما باز میکند،با نور و تابش زیادی که به تاریکی ذهنمان میتابد
تنها مشکلی که من با خوندن آثار روس دارم اسامی شخصیتهاست،هرچند از نظرم هیچ کشوری مثل روسیه در نوشتن رمان نویسنده ی درجه یک ندارد
اشخاصی مثل همین تولستوی یا رأس هرم تمام دوران در رمان
داستایفسکی و ...
اما اسامی شخصیتها در داستان برای بنده به شخصه کمی ملامت بار است
برای همین پیشنهادم به هر کس که مثل خودم این مشکل را دارد این است که اسامی را تا جایی که میشود مخفف کنید
کاری که ما ایرانی ها استاد آن هستیم😁
اینجوری داستان خیلی براتون جذابتر میشه
مثلا اسامی مثل
فیودور واسیلیوویچ
در همین کتاب را من مخفف به فیودو کردم برای خودم☺️
به هر حال این کتاب واقعا ارزش چند بار خوندن را داره
و بنده از تولستوی بسیار آموختم
