خدا خندید و دختر آفریده شد...
روزی که به دنیا آمدی،
جهانم رنگ دیگری گرفت،
و زمان، ایستاد
تا من، تنها با تو، نفس بکشم.
نفس به نفس تو بودم،
هر لبخندت، شعله‌ای در قلبم روشن می‌کرد،
هر نگاهت، دریایی از عشق در جانم می‌ریخت.
تو مثل نسیمی هستی
که از میان روزهای سخت عبور می‌کند،
و تمام خستگی‌ها را با خود می‌برد.
دختر پر تلاشم،
هنرمندی که با دستانت زندگی را می‌سازی،
و هر گامی که برمی‌داری،
چون شکوفه‌ای در صبحگاهی بی‌پایان است.
من، در همه روزهایم،
با دیدن تو، زندگی را دوباره پیدا کرده‌ام،
و هر لحظه کنارت،
بهشت را در همین زمین حس کرده‌ام.
دخترم،
موسیقی قلب من،
تو نوری هستی که هیچ تاریکی نمی‌تواند خاموشش کند،
و من، همیشه،
در کنارت،
مثل سایه‌ای،
عاشقانه و بی‌پایان می‌مانم.
((برای آینازم/شهریور ۱۴۰۴))
