
عسل مثل فارسی
زبان فارسی فقط زبانی برای سخن گفتن نیست، زبانی است که میتواند در چند واژه، چندین معنا را همزمان در خود جای دهد. یکی از دلایل ماندگاری ادبیات فارسی، همین ظرفیت شگفتانگیز برای ایهام، جناس، استعاره و چندلایگی معناست. گاهی یک واژه، بدون آنکه تغییری در ظاهرش ایجاد شود، دو یا سه مفهوم کاملاً متفاوت را به ذهن میآورد و خواننده را به بازیِ اندیشه دعوت میکند.
نمونهای مشهور از این شیرینیِ زبان، این دو بیت است که سالهاست به عنوان نمونهای از بازیهای زبانی فارسی نقل میشود:
آن یکی شیر است اندر بادیه
وان دگر شیر است اندر بادیه
آن یکی شیر است کآدم میخورد
وان دگر شیر است کآدم میخورد
در این ابیات، واژهٔ شیر ،هم به معنای شیرِ درنده است و هم شیرِ نوشیدنی. واژهٔ بادیه، نیز هم میتواند بیابان باشد و هم کاسه یا ظرف. شگفتی شعر در این است که واژهها تغییر نمیکنند، اما معنا بهکلی دگرگون میشود. همین ویژگی، گوشهای از ظرافت و توانایی زبان فارسی را نشان میدهد.
این تنها یک نمونه است. شاعران بزرگی چون فردوسی، سعدی، حافظ، نظامی و مولانا، هر یک به شیوهای از ظرفیتهای بیپایان زبان فارسی بهره بردهاند؛ زبانی که میتواند هم فلسفه را بیان کند، هم عرفان را، هم عشق را و هم اندوه را، آن هم با موسیقی، ظرافت و زیبایی.
شاید به همین دلیل است که آثار شاعران فارسیزبان، پس از گذشت قرنها، هنوز خوانده میشوند،زیرا زبان فارسی تنها وسیلهٔ انتقال معنا نیست، بلکه خود بخشی از زیباییِ معناست.
من که شاعر نیستم،ولی وقتی از شهد این شعر نوشیدم ،دلم خواست دو خط شعر بگم😂 البته اگه بشه اسمش رو شعر گذاشت
آن یکی ماه است اندر آسمان
وان دگر ماه است اندر بوستان
آن یکی گل در چمن خندان شده
وان دگر گل بر سر دامان شده
آن یکی لب بر کنار جوی آب
وان دگر لبخند دارد چون گلاب...
شاعران عزیز ببخشند🤦♂️
اما کتاب رمان جدیدی که دارم کار میکنم ،یک نسخه ی ترجمه شده هم از آن آماده شده
و وقتی واژه ها از فارسی به انگلیسی برگردانده میشود ،انگاه حقارت زبان انگلیسی در مقابل اقیانوس بی کران فارسی بیشتر نمایان میشود.
زبانی که حاصل اتفاقات بی شمار این سرزمین و خاک است
گنجینه ایی که تاسف بار رو به نابودی است یا لااقل اسیر کم توجه ایی ما قرار گرفته.
قیاس پراید و بنز
در مورد زبان،بلاعکس شده و زبان فارسی بنزی است که پراید انگلیسی به گرد پای ان هم نمیرسد!
حیف از این زبان
حیف از این خاک
حیف از این کشور
حیف از آن همه شکوه
هیییی
این گونه نبود،این گونه هم نخواهد ماند
به امید آگاهی و روزهای پر فروغ برای ایران