با سلام و درود خدمت شما خوانندگان ویرگول
بی مقدمه میرم سر اصل مطلب
سینما و تحولات بزرگ،از صعود تا نزول و ...
قطعا در سینمای جهان به خصوص در کشورهای در حال توسعه ،صنعت سینما هم رو به پیشرفت است
مثل سینمای کره جنوبی که از ساخت فیلم های تاریخی بومی و زرد، مثل جومونگ به ساخت کارهای فاخری مثل فیلم انگل رسیده و این حجم از تحول در صنعت فیلم سازی کره قطعا سرآغازش در فیلم نامه نویسی است
خلاقیت مصرف شده در کشورهایی که به سینما تنها به چشم یک سرگرمی نگاه نمیکنند
و به دنبال پیشرفت و رفع عیوب گذشته ی خود هستند
چیزی که به شدت در صنعت فیلم سازی ایران خلأ آن احساس میشود
فیلم های ایرانی نه تنها راه پیشرفت را طی نمکنند بلکه روز به روز بیشتر اسیر تکرار ، کپی و نگاه سود جویانه میروند
خلاقیت در آثار ایرانی به شدت ضعف دارد و محدود اثاری که این تابو را میشکنند همه موفقیت های چشمگیر را از ان خود میکنند
که خود نشان از درک بالای این موضوع دارد
اگر نگاه فیلم سازان از بازار ایران به بازار بین الملل سوق پیدا کند ،و در بازار فیلم سازی مسیر درست را انتخاب کنند
قطعا سینمای ایران دچار تحول بزرگی خواهد شد
اینکه در بحث کارهای با هزینه های بسیار بالای سینمایی چون هالیوود ،ما راه درازی را پیش رو داریم شکی نیست
اما ذهن ایرانی در گذشته بارها به جهانیان ثابت کرده که خلاق است و اگر زنجیر تکرار اثار زرد از پای سینمای ایران باز شود
و فیلم نامه نویسان جسور با ایده های نو ،دیده شوند
بار دیگر هنر ایرانی خود را به همه نشان خواهد داد
با یک نگاه اجمالی به ۲۵۰ فیلم برتر جهان تا این لحظه
میتوان خیلی ساده به این نتیجه رسید که فیلم نامه ی قوی حرف اول را در پروژه ی موفق میزند و همینطور خلاقیت در موضوع فیلم
برای مثال فیلم پدرخوانده که از آثار ماندگار سینما به شمار میرود
شاید برای جوانان امروز که فیلمهایی با جلوه های ویژه ی به خصوص دیده اند ،جذابیت چندانی نداشته باشد
اما خلاقیت این فیلم خود شاه راهی بود برای آثار مافیایی در سینما و از همین رو هنوز هم در صدر ۱۰ فیلم برتر دنیا قرار دارد
البته این موضوع بازی زیبای بازیگران و کارگردان و ...را نادیده نمیگیرد،بلکه بیشتر قصد این مطلب به وجود خلاقیت در آثار جدید و به روز میباشد
و اهمیت این موضوع که ایده و فیلم نامه در رأس هر فیلمی قرار دارد
آنجایی که به عنوان مثال در فیلم دوازده مرد خشمگین
در جایی که فقط یک میز،یک پنکه و دوازده هنرپیشه ،بدون جلوه های ویژه و بدون حتی اینکه فیلم رنگی باشد
به خاطر فیلم نامه ی بینظیرش در فهرست ۲۵۰ فیلم برتر خودش را جا میدهد و
مثالهای فراوان دیگر که قطعا شما بهتر میدانید
اوج این مطلب در آثار فیلم های کوتاه دیده میشود که با کمترین امکانات هم گاهی آثاری تولید میشود که کار ساعت ها فیلم های پر خرج را در ذهن مخاطب انجام میدهد
نکته ی دیگر که بلای جان سینمای ماست
بازیگر محوری آن است
جدا از اینکه چند نسل تنها بازیگران خوش چهره برند سینما بودند!!! در صورتی که در دنیای واقعی این چنین نیست
و مردم با چهرهای عادی در کنار هم زندگی میکنند
چیزی که چون آفت سینمای ایران را از بین میبرد
حضور پر رنگ یک یا چند بازیگر در تمام پروژه ها و خط کشیدن روی گذینه های دیگر تا محبوبیت دوباره ی یک بازیگر جدید و طی شدن همین مسیر غلط است.
چرا که چهره ی تکراری بازیگر در نقش های گوناگون در طی یک سال اثر بخشی کار را کم میکند و همینطور به بازی بهتر بازیگر نیز لطمه وارد میکند
در حالی که جوری رفتار میشود که گویی در چنین سرزمین بزرگی تنها چند نفر استعداد بازیگری دارند و هیچ کس دیگری نمیتواند جای انها را بگیرد!!!
چرا که نقش ها بین همان گروه ها دائم در حال گردش است و
مافیای سینما در ایران اجازه ی پیشرفت را نمیدهد
نه برای دیده شدن آثار جدید و نه حتی برای دیده شدن بازیگر یا نویسنده یا کارگردان و ...جدید
متاسفانه در سینمای رو به زوال ایران هزاران مشکل ریز و درشت است که در این مطلب جا نمیشود
و اگر عمری بود باز هم با هم صحبت میکنیم
به امید آگاهی