شعر زیبای سیب
از آقای حمید مصدق
که در سال ۱۳۴۳ گفته شد و بعدتر خانم فروغ فرخزاد داستان شعر سیب را از زبان معشوق داستان گفتند
و همینطور شاعران عزیز دیگر از زبان پدر دختر و خود سیب...
که مجموعه ی زیبایی را تشکیل دادند
و بنده هم از زبان عشق سعی داشتم چند خط بنویسم
تو به من خندیدی
و نمیدانستی
من به چه دلهره از باغچه ی همسایه
سیل را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز
سال هاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان
میدهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چرا
باغچه ی کوچک ما سیب نداشت
شاعر:حمید مصدق
من افتادم
جایی میان انگشتان لرزان پسر
وقتی که از دیوار بالا میرفت
نه برای دزدی
برای رسیدن
به انکه
در لبخند دختر
سیب را منتظر گذاشته بود
من چرخیدم
در عطر موهای دختر
وقتی سیب را گرفت
و نفهمید که من
از پوست میوه گذشته ام
به پوست او رسیده ام
پدر فریاد زد
باغبان بود
و خشمش
نه از شکستن قانون خاک
که از شکفتن من
در چشم های دخترش بود
میدانست
که عشق
از دیوار بالا میرود
و هیچ وقت باز نمیگردد
سیب افتاد
خاکی شد
اما من
در رد انگشتها
در دندان داغ خواستن
ماندم
ریشه زدم
نه در خاک
در حافظه ی بی پایان دلها
من نه گفته شدم
نه بخشیده
نه بخشوده
من عشق ام
آغازم
آه ام
آنچه هنوز از لب پسر و دختر
به خاک نیفتاده
به خاک نیفتاده