
(حافظه ی نیستی)
گوی های کوچک ساخته شده از حیات،
از برابر چشمانش میگذشتند
هر کدام گویا برای لحظه ای جلوی دیدگانش،معلق می ماندند.شفاف،لرزان و شکننده.
تکه های خاطرات گذشته برای آخرین بار بر روی هر کدام از آن گوی ها ،خودشان را نشان میدادند.
در یکی نوری مثل افتاب اولین روز مدرسه که بر روی دیوار آن پهن شده بود
در دیگری ،دستهای مادرش را دید و بعد صورت زنی که سالها دوستش داشت
کمی سرش را بالا گرفت.گوی های شیشه ایی با سرعت از او دور میشدند.
در یکی دیگر از آنها کودکی اش را دید،دویدن در کوچه ،زانوی زخمی و توپی که در حیاط خانه ی همسایه افتاد
و...
به آرامی پلک زد،چشمانش به سختی چیزی میدید .انگار از گوشه های میدان دیدش تاریکی پیش می آمد.
قلبش هر لحظه که میگذشت آرام و آرام تر میزد.
گویا قلبش میان دستان کسی فشرده می شد.
حس عجیبی داشت،زمان از حرکت ایستاده بود.یک ارامش غریب و سنگین او را احاطه کرده بود.
انگشتها بی اختیار جمع شده و دستهایش یخ کرده بودند.
مردمک چشمانش گشاد تر شد
و نگاهش با تلاش به همان گوی های کوچک خیره مانده بود.
هر کدام با اندازه های کوچک و بزرگ تصویری را نشان می داد و آرام دور میشد.
لبهایش از هم باز شد.
گوی های حبس شده از دهانش با شتاب خارج شدند و آخرین امیدها را در دل دریا با شتاب به سطح آب رساندند.
حبابی روی آب لحظه ایی کوتاه ماند و سپس ترکید.
جوری در آب دریا حل شد که گویا اصلا وجود نداشته.
درست مثل کسی که در گورستان تاریخ دفن شد.