چه دردیست،شبیه خنده بودن
ولی در عمق خود،پژمرده بودن
میانِ جمع گرم گفتگوها
ولی در سینه آتش خورده بودن
برای گریه ها مرهم شدن باز
ولی از زخم خود افسرده بودن
برای دردِ هر دل شعر گفتن
ولی از درد خود چیزی نگفتن
دریغا شب به شب فانوس دادن
ولی در شب ترین شب ها فتادن
شبیه سایه ها خاموش بودن
ولی در شعله ها هر شب فتادن
(سعید صالحی/مرداد ۱۴۰۴
