باران میبارید. نه آرام، نه خشن. همانطور که تو همیشه دوستداشتی: پیوسته و نرم.
از پنجرهی اتاق، به قطرههایی که روی شیشه میلغزیدند نگاه میکردم. انگار هر کدام از آنها یادآوریای از تو بودند.
تو رفتی، آرام و بیصدا. مثل کسی که تصمیمگرفته باشد، بیآنکه حتی خودش بداند، کِی و چرا. و من ماندم، در سکوتِ خانهای که دیگر صدای خندههای تو را کم داشت.
یادت هست؟ همیشه میگفتی: «ما هیچوقت همدیگر را رها نمیکنیم، مگر آنکه یکیمان خودش را گم کند.»
نمیدانم چه شد، اما حالا گمشدهام. در خاطراتی که نیمهتمام ماندهاند. در لیوانهای چایِ نخورده، در کتابهایی که تا نصفه خواندهایم، در قولهایی که دادهنشدهاند.
کاش فقط یک بار دیگر، در این باران، صدای در بیاید و تو باشی. با همان چترِ خاکستری، با همان لبخندِ دیرآشنا. بگویی: «هنوز هم، دوستتدارم.»
و من بگویم: «هنوز هم، منتظرتماندهام.»
