
تنهایی مثل یه اتاقه که پنجرههاش رو به دیوار باز شدن. حرف میزنم، اما صدا فقط تا گوش خودم میرسه و برمیگرده، مثل پرندهای که راه پروازشو گم کرده باشه.
شبها ساعت روی دیوار کندتر میگذره و من تیکتاکها رو میشمارم، مثل قطرههای بارونی که هیچوقت به دریا نمیرسن. دستهامو دراز میکنم، اما هیچچیز لمس نمیشه، حتی سایهها فرار میکنن وقتی چشمهام دنبالشون میدوند.
تنهایی گاهی آنقدر نزدیکه که حس میکنم نفس میکشه تو ریههام و لبهام با سکوت دعوا میکنن برای گفتن چیزی که هیچکس نمیشنوه. چراغها خاموش میشن و من میمونم و صدای قلبم که تو اتاق خالی مثل طبل جنگ میکوبه.
اما تنهایی، در کنارش یه دوست هم هست؛ وقتی مینویسم، هر کلمهش مثل یه دست نوازش روی شونهم حس میشه. تو خلوتش رشد میکنم، مثل یه گیاه که تنها تو نور کم، ریشههاش رو عمیقتر میکنه. تو تنهایی یاد میگیرم، میبینم، میفهمم؛ هر خاطره، هر درد، هر سکوت، به کلمه تبدیل میشه و من با خودم، با دنیا دوباره وصل میشم.
تنهایی تنها جاییه که میتونم باشم، بدون حسرت، بدون پنهون شدن، و باز هم پر از زندگی.