اره ای بردار و زبانم را ببر ،بگذار فواره ای با صدای خون از دهانم اواز شود .
پاهایم را ببر ، که قدرتم به انتها برسد ،شاید باید بدون ستون اشیانه بسازم .
دستانم را قطع کن ،بگذار اخرین ابزار نوشتنم،مرا به معراج برسانند.
ازادیم را بگیر،مرا به حبس قلبت محکوم کن .
شاید معنای ازادی را به اشتباه تعبیر کردم .
ترس را در نفس هایم میفهمی؟
حسادت را چطور ؟
اما...
چشمانم را ،خودم بهت هدیه می دهم .
نگاه ها ریشه دارند ...
نگاه ها یا خوشحال هستند و یا مظلوم...
همه ی نگاها زبان دارند...
همه ی نگاها دست دارند ،پا دارند ...
زندان توعی ، ازادی توعی ، درد ،حسادت، ترس ...شاید معراج توعی...
نگاهم نیاز به زندان تو دارد .برای همیشه، زندان بان بمان.
