من خاستار ویران شدن خودمان هستم ،این زنجیره .
ما در یک بازی گیر افتاده ایم ،سنتی که نسل به نسل تکرار و سینه به سینه میچرخد ،کینه ای در من رشد کرده که قادر است همه ی احترامات را زیر پا بگذارد و این زنجیر را قطع کند .
همه چیز را دروغ گفتند و همچنان ادامه دارد .
بی ان که بفمهمیم و تفکیک کنیم ،تن به عمل میزنیم.
بی ان که از تکرار بترسیم ، تکرار میکنیم و تکرار میکنیم .
بد را بد میخانیم ،خوب را خوب،بدونه اینکه حقی بر انتخاب داریم.
نمیفهمیم که همه چیز را تحمیل میکنند و ما با اغوشی باز قبول میکنیم .
کودکی در اینه میخند و مادری به نماز مشغول است...
کودکی غر میزند و پدری در حال کتاب خاندن است ...
کودک با ضمیر ناخوداگاه تحمیلی بزرگ میشود ، حق انتخابی نیست ، از همان زمان اختیار گرفته شده و در جوانی ،میترسد که اختیار داشته باشد و خوب و بدرا زیر سوال ببرد .
جامعه بزرگترین دانشگاه و پدر و مادر قوی تریم اساتید هستند .
قدرت این را دارند که انسانی ترسو و بی مسئولیت بسازند .
دیدگاه خودشان را تحمیل میکنند ،
ازدواج را قشنگ میشمرند و تکسیر دوباره را واجب،که نسل ادامه پیدا کند ...
ادامه پیدا کند که چه شود ...که زنجیره به همین شکل بزرگتر و بزرگتر شود !
حتی اسممان هم بلاجبار است .
بد ، بد است حتی همه انجامش دهند و خوب خوب است حتی هیچکس نخاهدش .