داد صفیر

بوسه بر لبهای تو گر می‌زنم عیبم مگیر

لعل لب‌های تو آب است و منم تشنه کویر

کم کن از جور و جفای دوریت رحمی بکن

بر من شیدادل افتاده در دامت اسیر

می‌زنم من دست و پایی در درون دام تو

دست و پا من می‌زنم اما نمی‌یابم مسیر

دم به دم در کوی تو گردم مگر بینی مرا

شهره‌ی شهری شدم اما نیم پیشت شهیر

کاسه‌ی صبرم ز حد رد گشته ای آرام جان

کشتی‌ام بشکسته و نبود نشانی از نصیر

ارچه من در کوی تو لاف امیری می‌زنم

لاجرم وقتی برون آیی شوم خار و حقیر

در فراقت سوختم اما برین هم دلخوشم

دلخوشم حتی به دوری دیدنت ماه منیر

تو کمانداری و من چون تیر در دستان تو

چون رها گویی مرا آید تو را داد صفیر

دلبرا از من چو بگذشتی مرنجان خاطرم

زندگی بر مرد رنجیده بود دائم خطیر

آبان ۹۹