پس از مدت‌ها وقتی تلاش می‌کنی، آدم‌ها را از یاد ببری، به این نتیجه می‌رسی که تلاشت بیهوده است. آدم‌ها خودشان می‌آیند و خودشان می‌روند. جریان تداعی‌ها به دست ما نیست انگار. روزی دلمان یهویی تنگ رابطه‌‌ای رنگین از سال‌ها پیش می‌شود. از خودت می‌پرسی: «آخر چرا؟ این آدم به من مَحَلی نمی‌گذارد؟ می‌دانم که حتی اگر حالش را بپرسم یا تولدش را تبریک بگویم، تنها با بی‌اعتناییِ خشک او مواجه می‌شوم. با اینکه این را می‌دانم اما چرا نمی‌توانم این بیگانگی را تحمل کنم. چرا نمی‌توانم دلم رام کنم که در پی محبت و توجه او نباشد؟»
پس از مدت‌ها هنوز ندانستن این چرایی اذیتم می‌کند. وقتی با صداقت و بدون قصد خاصی اشاره می‌کنم که: «دلم برایتان تنگ شده بود.» از پاسخ‌ها متوجه می‌شوم که آن‌ها دلشان با من نیست یا نسبت به نیت من بدبین‌اند. چرا توصیف واژه‌ی «دلتنگی» در جامعه ما اینقدر سخت شده است؟
شده است شخصی را دوست داشته باشی و وقتی رفتاری متضاد از آنچه برای او در ذهنت به تصویر داشتی، می‌بینی، بسیار از دست خودت ناراحت شوی؟
هر بار که این اتفاق برای من تکرار می‌شود، موجب تنفر من از خودم می‌شود. از اینکه چرا نگاهم به انسان‌ها مثبت است و انتظار بهترین‌ها را از دیگران دارم.
نمی‌گویم دلم گرفته است، بلکه در آتش غوطه‌ورم.
می‌دانم که اگر روزگاری ترک وطن کنم، «بی‌فارسی» جان خواهم داد. به مانند برف در دهان آب می‌شود، حرام‌زاده. فارسی را می‌گویم.
یادم می‌آید دفتر روزنامه کلاس اولم را آنقدر دوست داشتم، که به مانند دایره‌المعارفی گران‌بها با آن برخورد می‌کردم. به مادرم التماس می‌کردم که در چسباندن عکس حروف و مثال‌هایشان کمکم کند. برای اینکه چند لحظه‌ای وقتش را بخرم، نوکر بی‌مهرومومش می‌شدم و هر آنچه امر می‌کرد، به گوش جان و دل آویزان کرده و برآورده می‌کردم.
درس موردعلاقه‌من در کتاب فارسی در کل راهنمایی درس «فرزند ایران» بود. همان‌جا بود که با «میر جلال الدین کزازی» آشنا شدم. از او می‌خواندم و به مانند اینکه به گاو به جای پوست هندوانه یک هندوانه کامل و دست‌نخورده داده باشند، گاوذوق می‌شدم.
آرزوها داشتم. به خودم می‌گفتم روزی با دوستانم بوک‌کلابی راه می‌اندازم و با هم گاوذوق می‌شویم. اما هر چه گذشت، و هر چه که بیشتر گذشت، کسی را نیافتم. خیلی‌ها مسئله‌شان پول بود و خیلی‌های دیگر هم مسئله‌شان دختر. هم‌کلاسی‌هایم از ساعت تعطیلی مدرسه‌های دخترانهِ اطرافِ مدرسهِ ما گرفته تا خبر آخرین مدل گوشی فلان و فلان پورن‌استار با هم بحث داشتند، اما هیچ وقت پیش نیامد که یک نفر به من نزدیک شود و مکالمه‌ای در باب فلان رمان تولستوی یا داستایوفسکی داشته باشیم. اگر در کلاس کتابی غیردرسی به دست می‌گرفتم، مسخره‌ام می‌کردند.
این شد که من تنها ماندم و تنهایی‌ام آنقدر باد کرد که از بهمن ۹۶ «افسردگی ماژور ملانکولیک» گریبان‌گیر من است و هر روز بیشتر من را در خود غرق می‌کند. (البته این را حدود یک سال پیش تازه متوجه شدم.)
نمی‌دانم بحث بر سر چه بود، اما عمویم داشت از دخترعمویم که در فروشگاه کار می‌کرد تعریف می‌کرد. از اینکه او غیرت دارد و دستش تو جیب خودش است. بعد هم یه اشاره نوک زبانی به من کرد و با اینکه جمله‌‌ی دقیقش را یادم نیست اما جمله‌ای با چنین مضمون به صورت من خواباند: «امیدوارم هیچ کدوم از بچه‌هایم شبیه تو نشوند.»
به من بر نخورد. این اولین باری نبود که چیزی با این مضمون می‌شنیدم. اما شکستم. احساس کردم زمین دهان باز کرد و من را به درون خود بلعید.
چیزی نگفتم. شاید اصلی چیزی نداشتم که بگویم. شاید اصلا حق با او بود. چرا کسی باید می‌خواست شبیه من باشد؟
چرا دروغ؟ دوست ندارم فرزندی داشته باشم. دوست دارم عقیم بمانم اما فرزندی در این مرز و بوم به دنیا نیاورم که با روح و روانش چنین کنند. که روانش زخم و تنش ترکش‌خورده روزگار باشد.
1405/02/13 - Sunday - May 03, 2026 - 07 : 32 : 38 AM
