
شاید تو هم مثل من جریان زندگی عادت نکرده باشی.
به اینکه هر بار که میخوابی تا ذهنت را سامان ببخشی،
دلت میخواهد باور کند که میتوانی ادامه دهی اما ذهنت نمیتواند بپذیرد قلبت را.
مهربانی و میدانم که قلبت چنان باز و وسیع است،
که حتمن در جایی از گوشهاش جایی برای من یافت میشود.
نه اینکه نخواهی اما میترسی. از گرگهای جنگل و حتی از ویز ویز زنبورهای سمی.
میترسی چون به تو یاد دادهاند که ترسیده باشی.
نه فقط تو،
بلکه من هم میترسم.
ترس احساس «اصیل» آدمی است.
ما با ترس زاده میشویم و با ترس هم عزیزانمان را ترک میگوییم.
ترسیدن عیب نیست.
اما اینکه اجازه دهی ترسات به جای تو زندگی کند،
دیگر اسمش «ترس» نیست، «حماقت» است.
وقتی «ترس» از کنترل خارج میشود، «جهالت» را شکل میدهد.
حتمن به یادمیآوری که تو را از «آخرت» ترساندهاند یا اینکه اگر کار بدی انجام دهی چه میشود.
عبارت ویژهای هم برای کاشتن ترس در تو داشتند: «شیطونه گولش زد.»
جایی که تنها «ترس» ریشه داشته باشد، هیچ وقت «عشق» جوانه نخواهد کرد.
اینکه بتی در ذهنت کاشته باشند و تو از ترس به خاطر دوری از جهنم بپرستیاش،
اسم این «عبادت» نیست، بلکه «وحشت» است.
عبادت از سر «وحشت» برای عاشق عبادت نیست.
حتمن میپرسی «عاشق» کیست؟
عاشق شجاع است.
از قضاوت شدن نمیترسد.
عاشق «خودش» است، بینقاب و نقشبازیکردن،
چون برای تایید ارزشمندیاش نیازمند دیگران نیست.
نه اینکه عاشق به دیگران نیاز نداشته باشد، بلکه برعکس.
او عاشق آدمهاست.
عاشق ارتباط است.
از نظر عاشق «آدمها برای آدمها زندگی میکنند.»
برای همین هم هست که به خوبی آدمها باور دارد.
مهربان است.
و حتی با وجود بدی بعضی «خطا» را به پای همگی نمیگذارد.
عاشق «آدمها» را به عنوان یک انسان میبیند، و نه ابزاری برای رفع نیازهایش.
عاشق به شخصیت و عاطفه انسانها متصل میشود و نه جسمشان.
برای عاشق آدمها ارزشمندند. فارغ از رنگ و جنسیت و قومیت و ملیت.
برای همین هم هست که آدمها جذبش میشوند، چون برایشان «احترام» قائل است و نادیدهشان نمیگیرد.
میدانم برایت سخت است که از غار تنهاییات به بیرون بیایی.
میدانم جداشدن از آنچه به آن عادت داشتهای سخت و دردناک است.
و میدانم که اگر بگویم به آدمها اعتماد کن، کمی که بگذرد،
به خاطر «بیاعتمادی»هایی که خواهی دید سرزنشم خواهی کرد.
با تمامی این وجود نمیتوانم سوختنت در غار تاریکی را ببینم.
از اینکه نمیتوانم برایت کاری انجام دهم، آتش میگیرم.
به مانند سیاوش.
از تقصیر را به گردن دیگری انداختن بیزارم.
پس تقصیر من است.
تقصیر من است که توان نجات دیگری را ندارم.
تقصیر من است که «ظلم» را میبینم اما خودم هم به مانند هیزمش میسوزم.
من را ببخش که نمیتوانم دستت را بگیرم و از این غار، فراریات دهم.
بعضی از مسیرها را تنها به «تنهایی» میتوان به پایان رساند.
این مسیر توست و تنها تو میتوانی به اتمامش برسانی.
دوست من،
قلبت جایگاه مهربانی عشق است، در آن کینه نَکار.
بخشیدن تنها راه رهایی است.
کسی که به دیگری ظلم میکند، به خودش ظلم کرده است.
کسی که به چشم انسان به دیگری نگاه نمیکند، «انسان» نیست، هیولا است.
و دنیا پر از هیولا است، اما پر از انسانهای خوب نیز است.
خوبی را ببین و دنبالش کن.
پلیدی را ببین و از آن دوری کن.
چشمهایت را هنوز هم گرفتهای؟
حق داری.
نمیگویم به من و حرفهایم «اعتماد» کن.
تنها خواهش من است که به «کلماتم» فکر کنی.
و اگر تصمیم به «عاشق» شدن داشتی،
هر موقع در چشمت سیاهی دنیا بر زیباییاش غلبه کرد،
به جای فرار کردن،
با من حرف بزن.
یا با یک آدم خوب.
تقدیم به سِما
انتخاب این عکس از این فیلم برای این پست دلیل داره و تنها با دیدن فیلم متوجه عمق ماجرا خواهید شد.
Monday, Mehr 20, 1405 AP