
هر چقدر تلاش میکنم که نادیده بگیرم دلیل غمگین بودنم رو، اما باز هم جملات آدمهایی که زمانی بخشی از زندگی من بودند برایم تکرار میشود.
من سکوت رو دوست دارم. دوست دارم در اتاقم بنشینم و کتابم را همزمان با نوشیدن یه قهوه داغ ورق بزنم.
دوست دارم برای ساندویچ PBB (Peanut Butter Banana) بسازم و همراه با یه لیوان چای سبز داغ نوش جانش کنم.
من از تنها بودن مدت طولانی در عذاب بودم، اما بعد از دارودرمانی الان با احساس تنهایی راحتتر میتونم کنار بیام.
با اینکه تنهایی طولانیمدت برام واقعن ضرر دارد اما تنها بودن چند ساعته برای تمرکز بر روی مطالعهام رو خیلی دوست دارم.
من عاشق یه فضای ساکت، یه لیوان از قهوه Gold موردعلاقهام و یه قطعه شکلات تلخ همراه با مطالعه هستم.
همهی این موارد اینقدر به هم متصل هستند که هر یک بدون دیگری بیمعنا باشد.
در عین حال من عاشق صحبت کردن با آدمها به طور اختصاصی هستم.
یعنی فقط یک یا حداکثر دو نفر. بیشتر از این تعداد از توان من خارج است. هیچی مثل یه گفتگوی دو نفره ناب حال آدم رو جا نمیآورد.
دیشب که در خانه مادربزرگ (پس از مراسم 40th فوت) دنبال یه مکالمه خوب بودم و همواره یک نفر با پریدن بر وسط فرایند مکالمه حالمان را میگرفت یا پرسشهایی میپرسید که فرایند ذهنی مخاطب من رو قطع میکرد، دوباره به این نتیجهای که قبلن به آن رسیده بودم برگشت خوردم:
«من آدمِ مکالمههای دونفرهام.»
پانویس: برای مراسم 40ام مادربزرگ به تهران رفتیم. صبح راه افتادیم و شب هم برگشتیم. دور از ذهن نیست که شاید همچون من، تحمل خانواده و تمام اعضا یا شاید هم به تعبیر بهتری «یه محیط شلوغ» براتون سخت باشد.
مادربزرگ مادری بنده با اینکه آدم بدی نبود اما با اعتقادات سخت و متعصبانهای که داشت، طیفی از اختلالات روانی را با خودش به دوش میکشید.
البته که او «ناخواسته» این اختلالات رو به فرزندان خودش هم منتقل کرده بود، اما این مورد از اثر رفتارهایش بر دیگران نمیکاهد.
نه اینکه از او نفرت یا کینه داشته باشم، اما از دستش عصبانی هستم.
نوعی خشم که دوست ندارم هیچ وقت به کینه یا احساساتی منفی بدل شود.
خیلی وقت پیش او را بخشیدم. همان وقت که به این نتیجه رسیدم که
«تقصیر او هم نیست. او هم رشدیافتهی خانوادهای بوده است که نسل به نسل این عقاید و اختلالات رو دست به دست به نسل بعدی منتقل کردهاند.»
در یک جمله میتوانم بگویم که «آدم غمگینی بود و برای فراموشی لحظهای این حس غم سنگین به دعا و مناجات روی آورده بود.»
جای قضاوت باقی نمیگذارد، وقتی بگویم که دایی جوانم را در سانحه از دست داد و آبشدن خالهام توسط سرطان را با چشمهای خودش دید.
و در آخر هم که مرگ پدر بزرگم در تیر 1400 (دقیقن بعد از کنکور تجربی من) به طور کامل او را از پا درآورد.
با تمام وجود نمیتوانم به او حق بدهم به خاطر تمام رفتارهای ناشایستی که با من و خواهرم داشت.
ایشان در چند ماهی که هر سال، پس از فوت پدربزرگم، در خانه ما زندگی میکردند، این حس را در من شکل دادند، که من غریبه و اضافیام. من مشکلم و من کسی هستم که نباید باشم.
نمیخواهم مثل خودش باشم و فکر کنم که «اگر از اول نبود، این همه زجر و عذاب بر من متحمل نمیشد.»
نمیخواهم مثل او باشم و با آدمها طوری رفتار کنم که انگار «آنها آدم نیستند.»
که انگار «فرزندان موجوداتی اضافی برای برآوردهکردن نیازهای والدشان هستند مثل نقش سگهای گله برای چوپبان.»
نمیخواهم مثل او باشم، اما از این میترسم که:
«امروز خودم را فراموش کنم. از اینکه از یاد ببرم چگونه به نقطهی بعدیام رسیدهام. از اینکه من از هیچبودن شروع کردهام. از سیاهی ناب.»
نمیخواهم ادامهدهندهی نسلی باشم که چنین درد طاقتفرسایی را به نسل بعدی منتقل میکند.
پدربزرگ بنده از زمانی که من 13 سالم بود، دچار دورههای مریضی ممتد بود.
این مریضی زمانی که با آلزایمر و فشارخون و مشکل کلیوی و خانوادهای از مشکلات جسمانی همراه شد، موجب شد که مادر بنده چند ماهی از هر سال رو تهران به سر ببرد، به جای اصفهان.
سال یازدهم و دوازدهم دبیرستان من مقارن شد با Covid-19 و دچار شدن مادربزرگ و پدربزرگ بنده به این طاعون قرن 21.
شاید نازکنارنجی بودم، یا شاید هم تحمل تنهایی این چنین طولانی برای من که از 15 سالگی با مشکلات عدیده خواب مواجه بودم خارج از توانم بود.
اما چیزی که مسلم است این است که:
هر کسی داستانی دارد و این داستان به حتم شنیدنی است.
و شمایی که بدون شنیدن داستان دیگری به خودتان حق قضاوت میدهی به واقع که «ظالم» هستید.
مگر تعریف ظالم به غیر از این است: کسی که توانایی یا تمایلی در شنیدن دیگران ندارد.
چند وقتی میشود که صحبت از «جنگ دوباره» است.
وقتی صحبت از جنگ میشود، تصاویری از مادرم برایم تداعی میشود که نگران خواهروبرادرها و برادرم است.
چند ماهی امکان تماس با برادرم ممکن نبود. و نمیدانم توصیف درستاش به چه شکلی است، چون «مادر» نبودهام، اما احساس کردم که مادرم را بر روی اجاق گاز گذاشتهاند.
هر روز چند بار در تماس بود که ببیند خواهر و برادرهایش سالماند یا نه.
به واقع که مُردن، اگر به این سادگی و خوشمزگی بود، برای من غیرقابلتحمل و دور از خواسته نبود، اما اینکه مرگ عزیزی را ببینم «من» را از پای میتوانست درآورد.
و دوباره «صحبت» از جنگ است.
در راه به سمت «تهران» عموی بنده چند جملهای از جنگ و منافع ملی گفت.
عمه و زنعموی بنده که از بازداشت چند تا از جوانهای خانوادهمان در اعتراضات 1404 هنوز خشمگین بودند، منفجر شدند.
براساس آنچه من از ایشان شنیدم، این عزیزان را به ظاهر حلقهآویز دار کرده بودند تا مجبورشان کنند که برگهای اعترافاتی رو امضا کنند. آنقدر آنها ترسانده بودند که شلوارهایشان را خیس کرده بودند. و هنوزم که هنوزه آزادشان نکردهاند.
از خودم میپرسم:
«راه درستش چیست؟
نه میخواهند ما را بشنوند و نه برخورد سالمی خواهند داشت اگر اعتراض کنیم.
که براساس آنچه در ذهنشان دارند هر کس اعتراضی داشته باشد مزدور دشمن است و خونش حلال است.
چگونه میشود که آدمی انسان دیگری را دشمن میپندارد؟
اگر به این شکل باشد که تنها راه عدالت ریختن «خون» است.»
دور از ذهن نیست که:
آدمها نیاز به دیدهشدن دارند و وقتی این نیاز برآورده نمیشود، طوری با تو رفتار میکنند که تو با آنها رفتار کردی: «غریبهانگاری»
این جمله را با تکرار شنیدهاید که: «ایشاالله خدا بَرِشون داره.»
اما منظور دقیقن کیه؟
چی میشه که آدمی به دعا برای مرگ دیگری رو میاره؟
مگر غیر از این است که شما زمانی چنین دعایی میکنید که فرد مقابل رو «غیر از خود» میانگارید.
«همهی آدمها به مقداری سمی هستند، هر کسی به نحو خودش و در زمان خودش این رو بهت ثابت میکند.»
اما هر کسی از زهر هَلاهِل برخودار نیست. و به واقع که بعضی کلمات زمانی که از سوی فردی خاص به ما گفته میشوند چقدر میتوانند زهرآگین باشند.
به مانند این است که ما خودمان را در مقابل آن فرد خاص آسیبپذیر کرده باشیم.
بعد از آن کلمات، «دیگر» هیچ چیز مانند گذشته نمیشود. آدمها با کلمات زخم میخورند و با کلمات هم درمان میشوند.
کلمات به مثابهی Scalpel (تیغ جراحی یا اسکالپل) هستند. زخم برجا میگذارند اما درمان هم میکنند.
«با زندگیات کاری بکن. از تجربه کردن نترس. آدمها در دلت تجربهها زاده میشوند.»
این جمله برای من تکراری است اما از زبان او که به صورت من ساطع شد، احساس کردم که قبلن این کلمات اصلن معنی الانشان را نداشتند.
ایشون از cousin (کازین) های بنده نیستند، اما کلمهی cousin رو باید با نام ایشون ترجمه دوباره کنند.
بعد از همکلامی کوتاه با ایشون، سعی کردم مکالمهمان را دوباره در سرم پخش کنم.
چرا ایشون برخلاف سایر اعضای فامیل موجب حس ناامنی در من نمیشود؟
هر چه فکر کردم، فقط به یه نتیجه رسیدم، او به من به عنوان یه انسان نگاه میکرد بدون اینکه نگاه از بالا به پایین به من داشته باشد یا من را قضاوت کند به خاطر جنسیتام.
به ایشون گفتم: «میدونی شما باید رواندرمانگر بشی. وقتی صحبت میکنی احساس میکنم من رو خوشید ایستادهام.»
یک جمله از عزیزی دیگر:
«هر کدام از آدمهایی که میبینی نقابی بر روی صورتشان دارند که به ظاهر جلوهشان را قابلقبول کنه. این نقاب بیفایده است تا زمانی که در ارتباط با دیگران «مزخرف» عمل میکنند. الان دور هم جمع شدهاند چون مجبورند. فکر نکنم بعد از این چنین جمعی شکل بگیره. من که در مراسم امروز هم نمیخواستم حاضر بشم.»
شاید الان متوجه چرایی مراسمهای سوم، هفتم و چهلم میشوم. شاید تنها هدف گرد آوردن آدمهایی که یه زمانی به هم نزدیک بودند باشد.
آدمها در قلبهایمان با جملههایشان میمانند. حتی فهم ما از تصاویر هم وابسته به جملات است.
ما با کلمهها فکر میکنیم. کلمات «هستی» ما را سامان میبخشند. کلمات «معانی» را شکل میدهند و ما را به زندگی متصل نگاه میدارند.
به تعبیری آنچه ما را به «زندگی» متصل میکند آدمها هستند، چون در روابط با آدمها است که «معانی» به صورت چرخهای پایانناپذیر تعریف و بازتعریف میشوند.
در این لحظه دوست دارم باور کنم:
«تمام آنچه تو را شکستهتر کرده و به این روز درآورده،
به دلیلی خارج از فهم تو،
در جریانی بزرگتر از آگاهی تو،
برای کاملکردن نقشهای بزرگتر از وجود تو،
در کار است.»
پس این جمله را با خودم تکرار میکنم.
1405/08/02
Saturday - October 24, 2026
00 : 53 : 34 AM