با صداهایی که در درون ذهنم «من» را به جمجمه‌ام می‌کوبند بیدار می‌شوم.
هوا هنوز خیلی گرم است اما بهتر از تیرماه است. آخرین هفته‌ی مرداد است. دو هفته‌ای میشود که هر گاه دست به قلم می‌برم، از استرس و پوچی هیچ کلمه‌ی از من به بیرون نمی‌تراود.
چقدر خواهانم که این بخش از زندگی‌ام را skip کنم.
بزرگسالی و فرسودگی دو کلمه‌ی جدا از هم نیستند اما به خودم که نگاه می‌کنم دوست ندارم، اسمم با این کلمه گره بخورد.
نه به خاطر عدم خشنودی از دریافت مسئولیت، بلکه به خاطر نارضایتی از تعریف این کلمه در فرهنگ‌مان.
از کودکی در ذهن من نقش بسته است که بزرگترها تصمیم می‌گیرند، بزرگترها دستور می‌دهند و ... .
از بزرگترها خسته‌ام.
از اینکه بخواهم بشوم یکی مثل آن‌ها نفرت دارم. از دیکتاتور شدن رنجورم، می‌خواهم آنارشیست باقی بمانم.
بدنم با من قهر است و می‌دانم.
حس تنفر را می‌تواند هم در ظاهرش و هم در تک تک سلول‌هایش احساس کنم. اما پس چرا هیچ کاری از دست من ساخته نیست؟ چرا نمی‌توانم در بغلش بگیرم و نوازشش کنم و مادری مهربان برایش باشم. شاید چون کسی به من مهربانی را نیاموخته است.
به ماشینی بدل شده‌ام تنها برای به انجام رساندن task ها. پشت سر هم تیک بزن و جلو برو.
قلبم می‌ایستد، بر روی میز خوابم می‌برد اما نمی‌توانم متوقف شوم چون زمان در جریان است.
این آشفتگی برای از دست زمان از کجا دامن من را گرفت که این بلا را بر سر من آورده است؟
نه اینکه اهل روزه گرفتن باشم یا اعتقاد خاصی به آن داشته باشم اما از شکم خالی بیشتر از شکم پر خوشم می‌آید.
وقتی شکمم خالی است، بهتر می‌توانم فکر کنم.
یک عدد لیوان و بطری آب در کنار خودم دارم که کار را برایم آسان کرده است. همواره تشنه‌ام. هم برای نوشیدن و هم برای خواندن و نوشتن، اما زمانی به پرواز درمی‌آیم که شرایط مساعدتر باشد.
نوشتن را به بهانه بازیافتن تمرکزم قبل از شروع مطالعه شروع کردم. چه زود می‌گذرد. اوایل مرداد 1402 بود که نوشتن را دوباره به طور جدی از سر گرفتم و به خودم قول دادم که تولدسالگی‌اش را با هم جشن بگیریم. و چه عجیب که همین الان، در طی نوشتن متوجه شدم که «چند روزی هم از تولدش رد شده است.»
این متنی بود که در مهر همان سال در اکانت ویرگولم نوشتم:
امروز شاهین از سه یا چهار سالگیمان می‌گفت. گفت:
«سه یا چهار سال که بنویسی تازه معنا و ارزش نوشتن را با تمام هستی‌ات درک خواهی کرد. نوشتن رنگ‌دهنده و جلا‌دهنده است. از زنگ‌زدگی‌هایت که می‌کاهد هیچ، تازه به رایگان رنگی‌ات هم می‌کند.»
و اما توصیف اینکه چقدر سخنش بر دلم نشست و جای خود را به گرمی در گوش‌هایم باز کرد، سخت است.
در اواسط تابستان بود. او را از پیش می‌شناختم اما نه مثل امروز.
چون ملالت مثل تکه‌های کاغذ پاره‌پاره‌ام کرده بود، پناهگاهی جز طاقچه برای پناه بردن به کتاب نداشتم.
و شاهین پناهی شد بر بی‌پناهی‌ام. بر آوارگی که آواره‌اش بودم.
کلامش شیوا بود و قلمش بر دلم می‌نوشت. از دل که با او خواندن و نوشتن را دوباره آموختم، خودم را که دور زمانی در غار تاریک زندگی گم کرده بودم، باز یافتم. او صبور بود و قاطع و من هم تشنه‌ای که آشفتگی‌اش به خط آستانه رسیده بود.
آن روزهای آغاز، «اهل نوشتن» من را اهل نوشتن کرد. به نقل از او می‌خواندم، به پیشنهاد او می‌نوشتم. شاهین شده بود شراب خمسه‌ی آفاق دلم و من به سرمستی، قرمزی‌اش را هر روز یکجا می‌نوشیدم.
قرمزی‌اش به من قرمز بودن را آموخت و سبزی‌اش، بخشندگی را.
پیش از او، مثل امروز سبز نبودم.
او شعله سبز آموختن را در کوره تاریک دلم روشن کرد و با قرمزی‌اش به آن قوت بخشید.
سبزی و قرمزی که امروز تمامتِ من را در خود بلعیده است.
بعدها با پگاه، ماهان، دانیال و مبینا هم همراه شدیم.
شاهین و رُبعه‌اش، هر روز به توانم افزودند تا امروز که به خود می‌نگرم تقریباً به سمت بی‌نهایت میل می‌کنم.
این نوشته رنگارنگ را هم مدیون خانم پگاه هستم که نگاه نوپدیدش را در باب رنگ‌ها، طعم‌ها، شنیده‌ها، مزه‌ها و هر آنچه زندگی در آن جریان دارد، به من تزریق کرد.
این نوشته را نوشتم تا پیشاپیش تولد سه‌سالگی‌ام را جشن گرفته باشم. به افتخار شاهین و به‌ویژه مدرسه نویسندگی که من را به نوشتن وصل داد و به آن خو گرفته و معتاد کرد.
پیش‌آگهی: البته به جای شراب قرمز شاهین با قطره‌ای از اغماض شما عزیزان، مجبور به سرو شربت قرمز آلبالو، در میلاد سه‌سالگی‌ام خواهیم بود.
پیوست: راستی امروز تأکید شاهین بر انتخاب مخاطب موجب شد تا بدانم برای که خواهم نوشت. کلمه «مردم» را که به توصیه او از لغت‌نامه‌ام حذف کردم، گرگرفتگی‌ای که مایه گرفته از آسودگی تعلق خاطر دارد، نوک انگشتانم را سوزاند. حال، دیگر وزنه‌آویختن به آنچه در ذهنم به هزار اوصاف غوطه می‌خورد، تسهیل شد. وزنه‌هایی که با تایپ کردن سنگین شده و با تک‌تک صداهای کیبورد، بر روی صفحه سفید منگنه می‌شوند.
این اولین بار نیست که تولدم را فراموش می‌کنم. در یک دهه‌ی اخیر بر فراموش‌زدگی‌هایم افزوده و افزوده‌تر میشود.
یک حس دردمند که با تصاویری از کودکی همراه است به طور مکرر در خواب به سراغم می‌آید.
البته که انگار فقط در خواب نیست، در بیداری هم این احساس را دارم که ممکن است مورد حمله قرار بگیرم، برای همین بدنم در واکنش دفاعی دائمی قرار دارد.
خاطرات تنبیه فیزیکی هیچ وقت از یاد آدمی نمی‌روند.
شاید برای همین است که سال‌ها پیش تصمیم گرفتم که بزرگسال باشم.
از قبل از 4 سالگی‌ام تصویر چندان روشنی در یادم نیست اما باور دارم از وقتی که متوجه‌ی قدرت و اراده‌ی بزرگسالی برای تنبیه کردن دیگران و تصمیم‌گیری برایشان شدم من هم تصمیم گرفتم که دیگر کودک نباشم و به بزرگسالی بدل شوم که برای دیگران تصمیم می‌گیرد.
رهبر گروه بودن و نقش الگو را داشتن، وقتی به آن بهای بسیاری می‌دهند خیلی خوشایند است. من به خاطر نقش یک بزرگسال را بازی کردن در مدرسه و خانواده آنقدر تشویق می‌شدم که دیگر نخواهم نقش کودک را بازی کنم.
شاید از همان جا بود که از خودم و از بدنم بدم آمد. دوست داشتم با لباس‌هایی بپوشانمش که نشانگر بزرگسالی من‌اند.
برای جشن مهدکودک از مادر و پدرم کت و شلوار و کربات درخواست کردم.
چون تمامی دکترهای خفن در فیلم‌ها کربات داشتند و کت و شلوار سیاه.
البته که من جواب منفی گرفتم اما دوستم نه.
روزی که با لباسی که من برای آن طرح ریخته بودم به مدرسه آمد، در حال سوختن بر روی آتش بودم.
و همین طور نماند.
بدتر و بدتر و ناهماهنگ‌تر از دیگران شدم، تا اینکه در کلاس ششم در زمان زنگ ورزش به تنهایی به دویدن می‌پرداختم، همین طور بیشتر دوران راهنمایی و دبیرستان را.
هیچ وقت احساس کافی بودن را تجربه نکردم.
نه از سوی خودم و نه از سوی خانواده‌ام.
به این فهم رسیده بودم که «کافی بودن» مُحال است وقتی میشود به بالاتر از آن دست یافت.
در همین حوالی هم بود که اتفاقی خارج از برنامه برای من شروع به ظهور کرد: صحبت کردن در خواب
بدون اینکه خودم متوجه باشم در خواب با خودم یا دیگران صحبت می‌کردم که همچنان نیز ادامه دارد.
اول فقط به فارسی، اما حالا به هر سه زبان.
این آخرین جمله‌ای است که می‌توانم بنویسم:
بدن هرگز فراموش نمی‌کند و اگر امروز روانتان زخمی و جسمتان فرسوده است، نشانی بی‌نشان از صدای بدنتان است که آن را نشنیده گرفته‌اید و سکوت را به درمان ترجیح داده‌اید. از شما خواهش دارم که با جسمتان بیشتر دوست شوید و برایش دوست و حامی‌ای واقعی باشید. مهربانی را در خود بیابید و به خودتان هدیه‌اش دهید، در این صورت است که می‌توانید با دیگران نیز مهربان باشید. تا زمانی که زخمی باشید، همدلی و فهم درد دیگران سخت خواهد بود. فهم دیگری نیازمند رسیدن به صلحی درونی است.
این نوشته در Aug 2026 نوشته شده است.
1405/07/08 - Wednesday - September 30, 2026 - 10 : 11 : 45 PM
