
کیهان خانجانی در مصاحبه با شاهین میگفت:
«نور تابانید به قسمتهایی که از قبل نورتابانیده نشده. به قسمتی از خودتون یا فرهنگمون که دیده نشده یا کمتر دیده شده.»
به همین رسم، تصمیم گرفتم به قسمت تنبل وجودم نور بتابانم.
چندی است که احساس میکنم وارفتهام.
مثل بستنی که در حال آبشدن است میمانم.
هر چه ورزش و نرمش هم میکنم جواب نمیدهد. چیزی از درون خراب است.
احساس میکنم که من در بدن یک موس پشمالو جای گرفتهام.
به روایتی مشابه آنچه در مسخ کافکا (moose) اتفاق میافتد اما به جای موجودی کوچکی چون سوسک، حیوانی درشت و قویهیکل چون موس را جایگزین کنید.
خب چرا موس؟ موس توانایی عجیبی در خوردن مقادیر زیادی از برگهای گیاهان دارد.
معدهاش همچون گاو چهارقسمتی و علاقه به زندگی مجردی دارد.
دوست دارد به تنهایی زندگی کند.
کلن موجود اهل دلی است. به هر کجا که عشقش بکشد روان میشود.
علف و برگ میخورد، شنا میکند و اگر نیاز بود نیز با شاخهایش از خود دفاع میکند.
(درست است که من شاخ ندارم اما گاهی کلامم نقش شاخهایم را بازی میکنند.)
موس درون من پریشان است.
از طرفی به خانهنشینی و ادامهدادن مطالعات و نوشتار در اتاق علاقهمند است و از طرف دیگر به برقراری روابط اجتماعی و حضور در اجتماعات گوناگون.
نوشتن را دوست دارد چون او را به خواندن بیشتر وا میدارد.
نوشتن برای او به حکم چالش سطل یخ عمل میکند. چنان به پریز میکوباندش که از صندلی روزمرگی درجا بالا ببرد.
زندگی در دنیای حیوانیت با ناهمواریهای بسیاری همراهه که چاکراههای جناب عالی را بینصیب نمیذاره.
خدا بیامرزه پدر این داورین رو که خیلی حالیش میشد، حیف که عمرش قد نداد حیوانیت را به این و اون وصل کنه و بیشتر گسترشش بده.
اما همون قدر که عمر کرد فهمیده بود که: «زندگی پر از مزاحمه. و قرار ناسازگار هم باشه»
درد دور از جون از هر جوانی باشه اما زندگی بعضی مواقع خیلی بد، همه چیزو به هم میکوبونه.
قرار بود فقط ناسازگار باشه اما رفتارش اصلا به شیکی این کلمه هم نمیخوره.
والا قرار بود که همه چیز دست خود ما باشه.
یعنی یه جورایی خودمون تصمیم بگیریم که چقدر خامه و عسل برای صبحونه نیاز داریم.
اما به خودمون اومدیم دیدیم هیچی نمونده، سفره خالیه و ما موندیم با یک شکم ارواحگرفته.
یعنی چند هزار تمدن حیوانی همش به چخ رفته.
این همه کوبیدیم که به اینجا برسیم حالا که رسیدیم میبینیم که هیچ خبری که نیست هیچ، همچی قراره سختتر هم بشه.
نگم براتون که «دپرس میشین.
به قول مادرِ موس: «توکل کن. همه چیز درست میشه»
با همهی صافکاریهای زندگی، هنوزه که هنوزه خیلی چیزها برام درس نشده.
اما اینجا آنها را مینویسم تا حک بشه و یادم نره:
ارتباط عمیقش خوبه تا موقعی که لیز خوردی بتونه جمعت کنه
همش که دونفره جواب نمیده. جمع هم خوبه.
هر روز بنویس، نفهم (رو به خودم گفتم، شما به دل نگیرید.) تا کمی بیشتر از دیروز از خودت فهم کنی. (یعنی خودت را بهتر بفهمی)
برای شکل دهی عادتهای تازه تلاش کن. مثلا هر روز صبح را با جفتک پرانی آغاز کن. کسی جلوت را نگرفته که، مهم عادتسازیه.
موزیخ (موسیقی) گوشش کن. دوای هر دردیه لامصب. (البته نه هر دردی قطعا)
برنامه فردات را شب قبلش بنویس.
هر از چند گاهی صدای گوشخراشت را ضبط کن. مخصوصا اگر ایده پیدهای به مخت رسید. (البته که بعید میدونم)
آب زیاد بخور. هر نیم ساعت یک قلپ. (بیشتر خوردی هم عیب نداره، اما خب شاشِ بیشتر، مساواته با رفتوآمد بیشتر به دستبهآب)
از فضای مجازی تا جای ممکن دوری کن و آدمهارو فیس تو فیس زیارت کن. (face to face)
نامه نوشتن خوبه. نامه بنویس و برای دوستات هم بنویس. در نامه نویسی خیلی چیزا روشن میشه.
حداقل روزی سه بار مسواک کن نسناس.
بعد از ناهار، قیلوله فراموش نشه.
اگه میبینی دست به فرارت خوبه، ضربالعجل برای کارات تعیین کن.
یه فایل انگلیسی هر روز بزار رو شاخت.
برای خوندن کتاب وقت بدزد. (میفهمی یا بگم به گوشت میخ کنناش.)
اگر زمان از دستت درمیره، ۱۵ دیقه ۱۵ دیقه تو مشتت داشته باشش با تایمر گرفتن. هر ساعت را با چهار تیک پر کن تا پشتت را برای فعالیت گرم نگه دارن.
قدر چیزایی که داری را بدون.
آقای موس گفت، یادآوری کنم، شخص موردنظر برای همهی این موارد خودش بوده، پس شما به دل نگیرید.
بخشی از پروژه بازنشر نوشتههای گذشته
1405/07/18 - 2026-10-10 - 06 : 36 : 21 PM