
برایش نوشتم:
در قیاس من، آدمی نباید دلش چنین تنگ شود.
اما
دل من تنگ موهایی است که به مانند پیچک به دور چشمهایتان ریخته بودند.
گفتنش بس سخت است،
که سکوتی به سینهام میآویزد.
و وقتی موهایتان در آن روز تابستانی
چون ساقهی گل مریم، صاف آرمیده بودند،
دلم شکست.
چند بار چراغهای ذهنم را خاموش و روشن کردم،
تا شاید بتوانم بپرسم:
«آن پیچکها چه شدند؟
آن آلالههای خمیده به دور چشمانتان.»
اما
نتوانستم بپرسم،
شرمم گرفت،
با خودم غریبه شدم.
خیلی چیزها بود که میخواستم از شما بپرسم،
اما نتوانستم.
یعنی طاقت نیاوردم.
میدانستم صدایتان در گوشم میماند.
آن روز احوالتان پریشان بود،
و ذهنتان پر از رهروانی که قدمزنان در تونل افکارتان رد میشدند،
اما جرئت پرسش نداشتم.
خواستم اما نتوانستم.
من را ببخش که در مقابل صداها ضعیفم،
اما
نه هر صدایی.
1405/02/13 - Sunday - May 03, 2026