
لحظههایی از زندگی مثل نوار نقاله آنقدر در سرت میچرخند تا به این بینش برسی که نیازه از اون لحظه و از اون بخش از خودت که او لحظه رو رقم زده عذرخواهی کنی و کنارشون بگذاری.
حافظه ما انسانها مثل تکهتکههای یک کوزه شکسته است که برای اینکه ازشون یه تصویر قابلفهم دربیاوری مجبور بازچیدن و بازنمایی چندبارهشان هستی. برای همین هم هست که آنچه از وقایع در گذشته به یاد میآوریم، به مرور زمان تغییر میکرد.
پبشنهاد میکنم که فیلم chemical hearts 2020 رو ببینید تا براتون این موضوع روشنتر بشه.
دلم تنگ شده است. برای دانشگاه و برای استرسی که با وجود بچههای دانشکده کمرنگ میشد.
برای اینکه در چشم تکتکشان زل بزنم و بگویم که: «چقدر جای شما در زندگی من خالی است.»
بارها شده است از خودم پرسیدهام آدمها چه نقشی در زندگی من دارند و چه نقشی من میتوانم در زندگی آنها داشته باشم.
باید اعتراف کنم که من خیلی آدم دوستمحوری نبودم.
اما رد شدن از شاهراه سیاه افسردگی و همچنان قوطهور بودن در میانهشان به من آموخت:
«دوستیها هرچند کمرنگشان خیلی ارزشمندند و اگر دو نفر خیرخواه یکدیگر باشند، زندگی هم را تکانی حسابی خواهند داد.»
چند ماه پیش دوستم، علیرضا رو دیدم. دلم برایش به نحو غیرقابل توصیفی تنگ شده بود.
فکر کردم که فقط من او را از دور دیدم و او من را ندیده است، و اگر هم دیده است، علاقهای به دیدن من ندارد.
در کمال تعجب من، خودرو را در کنار خیابان پارک کرد و پیاده شد و به سمت من اومد.
فکر میکردم که فقط در بین موهای من رشتههای سفید براق جلوهنمایی میکنند.
اما وضع علی بدتر از من بود. چند سال اخیر خیلی او را عوض کرده بود.
گاهی احساس میکنم همانگونه که فسفولیپیدهای غشای سلول آبگریزند، من هم دوستگریز زاده شدهام.
اما این واقعیت ندارد. تنها افسردگی میتواند چنین بلایی به سرت بیاورد.
یا اینکه من دوست دارم مسئولیت ناتوانیام در برقراری ارتباطات طولانی مدت را به گردن «افسردگی» بیندازم.
شما قضاوت کنید؟
چگونه ممکن است؟
آدمی که زمانی دوست داشت مرکز دنیا باشد و با همگان دوست باشد، الان به نقطهای رسیده که دیگر تحمل خودش هم برایش سخت است، چه برسد به دیگران.
برای هر آنچه انجام میدهد و نمیدهد عذاب وجدان دارد.
در برقراری ارتباط صمیمانه با دیگران ترس دارد.
همواره یه احساس غم عظیم در پشت صجنهی زندگیاش احساس میکند.
این احساس تنهایی عجیب مثل یه پتو رویش افتاده است، و دنیا را برایش تاریک کرده است.
همواره یک احساس گرسنگی عجیب تمام وجودش را تکان میدهد. گرسنگیای که فقط جسمانی نیست، بلکه انگار عاطفی است و فقط خود را به شکلهای مختلف نشان میدهد.
جسمش سنگین است و با او همراهی نمیکند.
خواب درست و حسابی ندارد. کابوس میبیند و خوابهایش تماما واقعی به نظر میرسند. چندین بار در طول شب از خواب میپرد و از نزدیکای صبح به بعد با اینکه خوابش میآید دیگر خوابش نمیبرد.
با اینکه امیدی به ادامه دادن ندارد و روند زندگی برایش کسلکننده است، اما جرئت خودکشی هم ندارد. یا اگر هم پیدا کند، سوپرایگو قولدر مذهبیاش اجازهاش را نمیدهد.
زندگی برایش معنایی ندارد و وقتی خانواده از آینده و ... صحبت میکنند، دلش میخواهد سرش را با تمام ضدت به دیوار بکوبد.
...
این علائم و بسیاری دیگر به منِ پیش از دارودرمانی برمیگردد.
اعتراف میکنم به عنوان دانشجوی رشته روانشناسی تا قبل از اینکه دارودرمانی رو شروع کنم به داروهای روانپزشکی اعتماد نداشتم و اثرشان کاملا بیاطلاع بودم.
خانم ارغوان در این مطلب «آیا واقعا میشه از افسردگی رها شد؟» به خوبی این مورد را تشریح کرده است.
سوال من در پایان این نوشته این است: «آیا میتوان انواع دردهای روانی آدمی را ریشهدار در روابطش دانست؟ رابطه فرد با خودش، رابطه فرد با هستی، رابطه فرد با محیط اطرافش، رابطه فرد با دیگران و ...»