
از دست دادن بعضی دوستیها آنقدر دردناک است که بعد از مدتها هنوز هم از همان احساس ازهمپاشیدگی در عذاب خواهی بود.
خیلی کم پیش میآید، اما آدمهایی به دل تو مینشینند که مِهری که به آنها داری متقابل نیست.
ارتباطی که فقط یکطرفه باشد، خیلی دردناک است.
تمام شعرهایی که برای دوستانم گفتهام را دارم.
گاهی میخوانمشان و این احساس گذر به گذشته و سپس حال، من را به این جریان تداعی میرساند که «زندگی کوتاه است و دوستیها کوتاهتر.»
تمیز و خطنخورده خواستم دوباره برای تو بنویسم
اما تو که به میان میآیی در مقابل اسمت کوچک میشوم.
کوچک نه در مقیاس و اندازه،
بلکه در مقابل رَنَگت.
چو پرستو که به پرواز در میآیی توانِ دنبال کردنات را ندارم.
نگاههایت آنقدر عمیقاند که چاههای ذهنم را خونی میکنند.
زخم و زیلی چون یوسف در چاه به بالا مینگرم.
به امید اینکه دوباره من را به یاد آوری و خودت را به بالای چاه برسانی.
.و سلامهایت خوشبويند، هر چند کم اما دلنواز،
.به یادِ خونیام حرارت میبخشند.
لبخندهایت با عطر ملامیشان، تمام فضا و لحظه را در بر گرفتهاند.
گاهی که با نگاهت در لحظه به آب تنی میپردازی،
دوست دارم ای کاش جای تو بودم،
و میتوانستم همه چیز را از نگاه تو ببینم.
از نگاهها گفتم، با نگاهها خواندیم.
و نگاهها سنّدِ مهری شدند بر خونیبودن هر آنچه در اطرافمان جاری است.
و چون دوستی، مفهومِ «دوستی» برایم سوالپذیر شد.
.سه فصل است که از دوستی میخوانم و مینویسم.
اما هنوز پایانی ندارد.
.و دوستیتوست که هنوز برایم نوشتنی است.
.هر چند کم، اما گاهی که سر میتابانی
روشنیای به لحظههایم روی برمیگردان میشود.
«خواندن» را دوباره به یاد میآورم.
چه از دوستی باشد و چه از نادوستی.
و چون اولین معادل اسمت در ذهنم، دوستی شد.
.هر بار که جستوجوگر دوستی در ذهنم میشوم.
تو در سطر اول مینشینی.
چون مریم خوشبو و چون لاله رنگینی.
گلشناسیام با وجود تو کم آورده است.
از تعداد چاههایی که برایم حفر کردهای، امروز قناتی پدید آمده است
.با اجازه صاحب اثر، با نام تو خطابش میکنم.
همچنان قلمم، خونی است.
سرخی توست که در لحظهها جاری است.
دوستی با تو چه رنگارنگ است.
.چه خوشرنگ بر لحظهها مینویسی.
قضاوت نکردن برایم سخت شده است.
با اینکه رنگی مینویسی.
من سیاه و سفید میبینم.
خواستم قدم به قدم با تو بیایم.
اما تو دوندهی خوبی هستی.
و من همچنان ناتوان از پشت،
با تمام خط فاصلههایی که با یکدیگر داریم
پرسشگر احوالت هستم.
لحظهها در مقابلت تاب و توان ندارند.
گاه احساس میکنم من را از دورن نِگَرا هستی.
(آبان ۱۴۰۲)
1405/07/03 - Friday - September 25, 2026 - 05 : 19 : 27 PM