
چند باری صفحه را رفرش کردم، تا بلکه نوشتهای از دوستانم در ویرگول بیابم. تا شاید از نیروی قلمشان جانی دوباره بازیابم و مشغول به فعالیت همیشگیام "خواندن" شوم. اما نشد، یعنی ندیدم نوشتهای که از یلدا، قلم یا مهرداد باشد. دلم زودرنج شده است. به مانند اینکه دلم شهرنشینانی داشته باشد، پودر غم در هوای شهر دلم پخش کردند.
دوست داشتم یلدا، قلم و مهرداد دوستهایم باشند. اینکه هر از گاهی ببینمشان و از آخرین کتابهایی که خواندهایم برای هم بگوییم.
نه اینکه یاد نگرفته باشم که زندگی به اغلب، برخلاف آنچه دلم از آن میخواهد راه کج میکند، اما برای یکبار هم که شده، خیالم دستبردار نبود. قطعهی "لاچین" را پخش کرده بود و خیالبافی میکرد.
در خیالش چهار نفری به دور میزی نشسته بودیم و با حرارت در حال گفتگو بودیم. آخ که چه خیال گرمی بود. آنقدر دلنشین که دوست نداشتم تا مدتها از زیر پتویش به بیرون بخزم.
نمیدانم اسم درستش چیست. و نمیدانم آیا این زیادهروی نیست آدمهایی را که چشمدرچشم نمیشناسم "دوست" خودم بنامم. نمیدانم و شاید بهتر باشد ندام که «آیا اصلا این عزیزان من را دوست خودشان میدانند یا نه؟»
چه نیازی به دانستن بود وقتی دانستن میتوانست بر غمم بیفزاید و من را که در خیال نیمهشیرینی غوطهور بودم جانبهجانم کند.
از شما چه پنهان، من دوستی که با او به بیرون بروم یا گفتگویی طولانی و چشمدرچشم داشته باشم ندارم. بعد از دبیرستان، یا آنهایی که میشناختم مهاجرت کردند و یا به شهر دیگری برای دانشگاه رفتند و بعدترها که جویای احوالشان شدم، آنها دیگر علاقهای به ادامهدادن ارتباطشان با من نداشتند. در دانشگاه هم نتوانستم ارتباط محکمی بسازم و اگر هم ارتباطی شکل گرفت، در حد همین چتکردن و پیام کردن ماند.
و از همین نقطه است که فانتزی به داد آدمی میرسد. هر آنچه نداری را از او طلب میکنی و او هم کم نمیگذارد، بلکه مو به مو و با جزئیات برایت هر آنچه میخواهی را فراهم میکند.
کم کم که خیالم در حال جان گرفتن بود، این صداهای مزاحم اعلام حضور کردند:
1: دوستانم هستند دیگر. نوشتههایم را میخوانند و برایم کامنت میگذارند. دیگر چه میخواهم مگر؟
2: بیا بِشکَن بزنم تا این خیال شیرینت بر سرت آوار شود. از کجا میدانی که اصلا برای آنها مهم باشی.؟
1: از قلمشان این حس را دریافت میکنم.
2: چه حسی؟ همین تعارفها و شعرهایی که بدل میکنی را میگویی؟ تو اصلا حقت هست که در همین تنهایی بپوسی.
1: چقدر گوشتتلخی. مجبوری این طوری دلم را بشکنی؟
2: آره. اینقدر رمانتیک بودن جز درد برایت چه داشته است؟ بهتر از این است که دلت دوباره چهارتکه شود تا من دوباره مجبور به جمعوجور کردنت به تنهایی شوم.
1: (سکوت کرده و جز آه بغضآلودی چیزی از او شنیده نمیشود.)
2: همین دیگه. ضعیفی. بهتر است خود را جمع کنی و از این خیالات واهیات به بیرون هم سری بزنی. در دنیای واقعی هیچ کس به دنبال letter friend نیست. اگر این چیزی است که اسمش را میگذاری.
1: بس است. دیگر نمیخواهم بشنوم.
2: چرا باید بشنوی. تو حتی اسم کاملشان را هم نمیدانی و اگر به زیر تریلی هم بروی، برایشان تفاوتی نخواهد داشت. تو تنها یک شبح مجازی هستی.
1: دیگر بس است، گورت را گم کن. کار خودت را کردی. همین را میخواستی: زخمهایم را بازکنی و بر رویشان نمک بپاشی؟
2: (خندهای وحشیانه و تلخ)
جمعه - ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵