
گاهی مواقع آدمها حرفایی بهت میزنن که بند بند وجودت رو میسوزونه.
انگار یه آهن داغ رو روی پوستت به طرز ناشیانهای می گذارند و سپس تو رو از فضایذهنی شون به بیرون تف میکنند.
هر کلامی بار معنایی و وزنیای رو به دوش میکشه، که اگه در جای درستش به کار نره ممکنه بر فرد مقابل اثرات ذهنی ناخراشی رو تحمیل کنه.
کلاس دوازدهم بودم.
در اون دوران در وضعیت روحی و روانی درست و حسابی به سر نمیبردم. از اواسط کلاس یازدهم به خاطر کورونا خانهنشین شده بودم و حس تنهاییای من رو بلعیده بود، که راه گریزی ازش نداشتم.
در دوران عید به دلیل جرح و بحثی که با مامان بابام داشتم، بابام جملهای به من گفت که بخشیای انسانی از من رو به طور کامل سوزوند: «ازت خوشم نمیاد و دوست ندارم.»
این جمله رو با لحنی در یک فضای آروم ذهنی بیانش کرد که این حس رو به من منتقل کرد که داره از ته دل این جمله رو میگه.
اثرات خوبی روی من نداشت. پذیرش اینکه بدون دوست داشته شدن از سوی والد اولیهات چیزی از ارزشت کم نمیکنه تا سالها برام سخت بود و هست.
اما این یه واقعیت تلخه: «اگر خودت خودت رو دوست نداشته باشی، غیرممکنه حال و روز خوبی داشته باشی.»
جمله دوم برمیگرده به مامان بزرگم. ایشون با اینکه آدم مهربونی هستند اما علاقهی خاصی به مالش روانی دارند. منظورم از این کلمه پاچهخواری است. یعنی تعریف و تمجیدهای بیجا و رفتارهای غیرواقعی برای دلخوشی فرد مقابل.
برای من نقش بازی کردن و فیک کردن خودم، خیلی برام سخته. عملا غیر ممکنه. چون برای من احساس عذاب وجدانی رو شکل میده که القاکنندهی این حسه که دارم به خودم خیانت میکنم.
کلاس سوم بودم و برای تازهکردن دیدار با فامیلهای مادرم به تهران آمده بودیم.
به خانهی داییام دعوت شده بودیم که به تازگی خانهاش را عوض کرده بود.
چون پدرم دوربین چشمش ضعیفه، من نقش راهنما رو داشتم. این اولین بار نبود که این نقش رو قبول میکردم اما فکر کنم این آخرین باری بود که به خودم برای خوانش موضوعی برای دیگران اعتماد کردم.
من به اشتباه یک دور برگردان را دیر به پدرم اطلاع دادم.
و این در شهر تهران یعنی فاجعه. یعنی تا حدود یک ساعت تاخیر.
چون ترافیکه و وقتی مسیری را اشتباه رفتی، مسیری برای برگشت وجود نداره.
مادربزرگم که همواره در عجله است و دوست داره زودتر از همه به همهی مهمانیها برسه، از دست من عصبانی بود. ایشون هیچ وقت اعتماد به بنده نداشته و نداره.
به راحتی میخواست من رو از مسئولیتم عزل کنه با گفتن اینکه: «آخه این بچه چی سرش میشه، خودتون حواستون را جمع کنید.»
من هم بیخبر از اینکه جیران چیه، گفتم: «مامانعزیز، من سواد دارم، بیسواد نیستم که!»
البته فکر کنم ایشون برداشت خوبی از این کلام نداشت، چون فکر کرد من میگم که ایشون بیسواده.
البته که به عنوان یه بچه نه ساله فقط منظورم فقط این بود که به من اعتماد کنید، میتونم درست بخونم.
ایشون به محض اینکه این جمله از دهانم خارج شد، گفت: «مردشور این سوادت رو ببرن و ...»
من فقط تیکه اول جمله ایشون را یادمه.
انگار که بعد از این جمله دیگه نشنیدم چی گفت.
همون لحظه یه چیزی در من شکست.
من برای ایشون احترام زیادی قائل بودم و دوستشون داشتم.
اما از اون لحظه به بعد فهمیدم، سالخوردگی آدم رو به یه بچه نوزاد تبدیل میکنه.
و پیری الزاما به معنای رسیدن به مرحلهی از تعقل و اندیشمندی برای همگان نیست.
و این جمله که «فرد چند پیرهن بیشتر از شما پاره کرده» الزاما برای همه صدق نمیکنه.
سالها بعد به این نتیجه رسیدم که برای تایید خودم، نیازمند تایید دیگران نیستم.
اینکه من سواد دارم یا آدم بد یا خوبی هستم نیازمند تایید تمام آدمهایی که میشناسم نیست.
جملهی سوم برمیگرده به غزل، که حدود چند ماه پیش وقتی برای اولین بار دوباره در دانشگاه دیدمش بهم گفت: «من هیچی حس نمیکنم. من اصلا بهت فکر نمیکنم چه برسه به اینکه بهت حسی داشته باشم.»
در مورد اینکه چرا این جمله رو بهم گفت، نیازمند پیش داستان بلندی هستم اما فعلا فقط همین را بدونید که این جمله من را شکست و کمک کرد که تا برای ساختن دوباره «خودم» تلاش کنم.
این سری نوشته ادامه دارد ...