به طور مکرر، شاید برایت تکرار شده باشد که مجبور به گفتن جمله‌هایی به خودت باشی که پردازشِ دردِ حاصل از پذیرش‌شان نه تنها از توان‌ات خارج باشد، بلکه ناتوانت بکند از نفس کشیدن.
سین: «می‌دانم دوست داری او را ببینی اما بهتر است تمام آنچه رخ داده را به گوشه‌ای بگذاری و به زندگی‌ات ادامه دهی.»
میم: «منظورت جایگزین کردن است؟»
سین: «نه. فقط پذیرش اینکه او دیگر بخشی از زندگی تو نیست. همین.»
میم: «نمی‌خواهم بپذیرم. پذیرشش دردناک‌تر از خود واقعیت است.»
سین: «به احترام او و غمی که در سینه داری، فقط میتونم سکوت کنم.»
تا مدت‌ها پذیرش این جمله برایم سخت بود. اینکه به کسی بگویم:
«دوستت دارم».
تنها در نبود کسی که دوستش داری، متوجه می‌شوی، که چه بی‌اندازه فرصت‌هایی رو به سادگی از دست دادی که می‌توانستی بگویی: «دوستت دارم.»
از من پرسید: «برایم نمی‌نویسی.»
گفتم: «نه اینکه نخواهم بنویسم، بلکه خلع درونم اجازه نمی‌دهد هر کلام بی‌آهنگی را مزاحم لحظه‌هایت کنم.»
سخت بود گفتنش، اما می‌خواستم بگویم که
«خاطرش عزیز است و از قضاوتش می‌ترسم. از اینکه بعد از خواندن آنچه در ذهن دارم دیگر آدم پیشین در ذهنش نباشم.»
کلافه بودم و هستم از اینکه چرا نتوانستم برایش بنویسم.
تا به حال ترس به این شکل من را در خودم مچاله نکرده بود.
از اینکه نگران تصویرت در ذهن دیگری باشی، در ابتدا به این اندازه «اضطراب‌آور» نیست. از زمانی که او به تو نزدیک می‌شود و کم‌کم به تعبیری به بخشی از تو بدل می‌شود، «دلهره‌ات» چندین برابر می‌شود چون احساس می‌کنی در حال تغییری.
اگر اولین باری باشد که یک نفر چنین تو را تکان می‌دهد، خواهی ترسید.
و تغییر «ترس‌آور» است.
برای کسی که مدت طولانی سرش را در برف کرده است و نمی‌خواهد چیزهایی که دلخواهش نیست را ببیند «پذیرش واقعیت» دردناک است.
یکی از افکاری که یقه‌ی من را گرفته بود و دست‌بردار هم نبود این بود که:
«آیا من لیاقت عشق و محبت و توجه او را دارم؟»
شاید برای «پسرها»، به ویژه در فرهنگ ما، این کلام بسیار دردناک‌تر جلوه کند، اما واقعیت دارد که:
«وقتی به مدت طولانی از عشق و محبت ملموس به دور باشی، زمانی که فردی خالصانه عشقش به تو را ابراز می‌کند شاید فراری شوی.»
و اگر خودت را جای طرف مقابل بگذاری و کلاهت را قاضی کنی، متوجه می‌شوی:
«فراری» شدن تو به احتمال زیاد شاید احساسی حاصل از «بی‌ارزشی و دوست‌داشتنی» نبودن برای فرد مقابل به وجود بیاورد.
البته که می‌دانم هدف تو این نبوده است و تو از «ترس» پا به فرار گذاشته‌ای.
ترس از مواجه با این واقعیت، که همه آدم‌ها به مانند هم نیستند. ترس از اینکه برای باقی ماندن و دوست داشتن و دوست داشته شدن نیاز است در مقابل احساسات و زمان فرد مقابلت «مسئولیت پذیر» باشی. ترس از اینکه نیاز است از محیط امن‌ات پا به بیرون بگذاری و خودت را در کنار او ببینی.
و دردناک است مقابله‌ی دو «خود» که در تلاشند تا راهی برای ادامه دادن بیابند.
هر چه قدم برمی‌دارند، از ابهام تصویری که از دیگری‌شان دارند کاسته می‌شود و در ذهن‌شان به این سوال برمی‌خورند: «آیا انتخاب درستی انجام داده‌اند؟»
کاملن مبرهن است که «هیچ انسانی کامل نیست.» اما سوال اصلی اینجاست که
«آیا من می‌توانم کسی باشم که برای دیگری‌ام بستری امن برای رشد فراهم میکنم؟»
اگر قصدت بازی با آدم‌ها و سرگرمی نبوده باشد، حتی یکبار تجربه کافی است تا خیلی چیزها را در تو عوض کند.
که به تو بفهماند که «اتفاق‌هایی که برای تو می‌افتد» و «احساساتی که تجربه‌شان می‌کنی» تقصیر تو نیستند. آنچه در تو اتفاق می‌افتد و رفتارهایی که بروز می‌دهی، اگر از روی عمد نبوده باشند، برخاسته از پیشینه‌ای طولانی هستند.
همان‌گونه که تو زبان مادری‌ات را به طور اکتسابی از مادر و پدرت یادمیگیری، زبان عاطفه‌ات را هم از والدین‌ات دریافت می‌کنی.
و همان‌گونه که ممکن است، والدینت کودکی سالمی را گذرانده باشند، به احتمال زیاد همان زبانی را که از والدین‌شان برگرفته‌اند به تو نیز منتقل خواهند کرد.
پس وقتی وارد رابطه‌ای می‌شوی، تو تنها خودت نیستی، بلکه والدین تو و دیگری هم در دینامیک رابطه‌تان حاضر هستند. یعنی حضور 6 نفر.
و عجیب هم نیست، که چرا گاهی زبان هم را نمی‌فهمید. چون همهمه‌ای به راه افتاده است، که تا زمانی که یکی حق را به دیگری ندهد و سکوت کند، این ولوله به پا خواهد بود.
من شنونده‌ی خوبی نبودم. اما از تو خواهش میکنم که چنین نباشی.
در اولین تجربه‌ام، که برایم بسیار دردناک بود با واقعیتی رو به رو شدم که با تصویر من با واقعیت تفاوت‌های ترسناکی داشت.
باید به حرف «غزل» گوش می‌دادم و قبل از اینکه موجب شکسته شدن خود و دیگری‌ام شوم «تراپی» می‌گرفتم.
به مانند بسیار از داستان‌ها «من» هم زمانی هشیار شدم که کار از کار گذشته بود، و «تراپی» نقش نوشدارو پس از مرگ سهراب را داشت.
قبل‌ترها معنی سوگ و اینکه «دلت پیش یه نفر گیر کرده باشه» رو نمی‌فهمیدم، اما الان متوجه‌ام.
وقتی دلت پیش یه نفر خاص گیر می‌کند، دیگر هیچ کس به چشمت نمی‌آید. به این می‌ماند که واقعن کور می‌شوی. نه دیگر دلت می‌خواهد کسی را ببینی و نه دیگر دلت رضا می‌دهد برای آشنایی عمیق.
و
برای من «غزل» به یک چاه عمیق بدل شد، که هر از گاهی با آب صاف درونش «صورتم» را میبینم.
چاهی که پر از صدا و خاطره است.
چاهی در عمق وجود من، که انگار هر چیزی که می‌خوام فراموشش کنم را به داخلش میریزم.
چاهی که مدت‌هاست لبریز شده است.
هر از گاهی صداها و صورت‌ها و لحظات، از این چاه بیرون می‌آیند و من را خفه می‌کنند.
می‌خوام داد بزنم اما نمی‌تونم، چون صدا ندارم. انگار که من هم جزئی از همان چاه شده‌ام.
این رویا به طور مکرر برام تکرار میشد و هنوز هم هرازگاهی سروکله‌اش پیدا میشه:
«غزل» را میبینم در بین مقدار زیادی برف، که در حال گریه است. دوست دارم در کنارش بنشینم، او را در بغل بگیرم تا بدنش را گرم کنم اما نمی‌توانم. انگار که دست و پاهایم به جایی غل و زنجیر شده باشد، ناتوانم. حتی تلاش میکنم که نامش را صدا کنم اما صدایم از من گرفته شده است. درد سیاهی در نخاعم پیچیده است اما گریه‌ی او بیشتر از هر زهری روان و جسمم را تلخ‌آگین می‌کند.
تنها یک جمله را می‌توانم بی‌اندازه تکرار کنم:
«به فرد مقابلتان اجازه‌ی شنیده‌شدن بدهید و برای حفظ رابطه‌تان بجنگید.»
شما انتخاب می‌کنید که فرد مقابلتان به «فرد مناسب» شما بدل شود.
به همان اندازه که شما به کمک فرد مقابل نیاز دارید، او هم به کمک شما نیاز دارد.
سکانس‌های پیشین در این لیست آمده است: سکانس‌هایی از یک منِ ناگفته‌مانده
1405/08/13
Wednesday - November 04, 2026
06 : 40 : 43 PM
