
با خودم گفتم:
وقتی خشکسالی امانت را میبرد و دلت به دنبال یه احساس آشنا و قدیمی است. وقتی در هزارتوی بیامان افکارت به بند کشیده شدهای و بهار و خزانت به یک رنگ بدل شده است. وقتی شوربختیات آنقدر قد کشیده که دیگر چه دلقرص و چه مستأصل تمایلی به سازش ندارد. وقتی دیگر از آن آتش اشتیاقی که در ژرفای وجودت تنوره میکشید و ... خبری نیست، وقت آن است که به اعتراف برخیزی.
و اعتراف، حتی اگر برای هزارمین بارت باشد، باز هم مثل بار اول سخت است.
جویده جویده کلمات را خوردم تا به انتهای ناتمام این گرسنگی طاعونزده برسم.
این وحشتی که تمام وجودم را از درون میخورد و من را با احساس تنهایی پلیدی به حال خود رها میگذارد.
زمانی که حالم خراب میشود، یا دست به لای موهایم میکنم، یا لبهایم را لمس میکنم.
پس لبهایم را لمس کردم تا حافظهشان را دوباره زنده کنم.
او برایم عزیز بود و هست. غزل را میگویم. جمله به جملههایش از ذهنم پاک نمیشود.
و من نگران این فراموشی هستم. اینکه روزی زخمهایم را از یاد ببرم و درگیر غفلتی دوباره شوم.
مینویسم:
به هر اندازه که خاطرههایش را بکر میخواستم، صدایش در ذهنم به همان اندازه دستخورده شده بود. به مانند نوار کاسِتی که بارها گوشش کرده باشم، توان متوقف کردن این جریان تداعیها را نداشتم. تا زمانی که یاد او بود، هم تنها بودم و هم نبودم.
صداها و تصاویری هستند که تکرار چند صدبارهشان برایتان تازه و روشن است و من پر از صدا و تصویر او بودم. صحنهای که سرم را بر روی پای او میگذاشتم و او سرم را در آغوش میگرفت. صحنهای که او من را در بغل میفشرد. صحنهای که او برای اولین بار در روز تولدم من را بوسید. صحنهای که نقاشیهایی که برایم کشیده بود را به من هدیه داد و احساسی که در من در آن لحظه روشن شده بود، سینهام را تکان داد. صحنهای که او دستم را در دستش گرفت و برای اولین بار به اولین دختر زندگیام دست دادم.
و این صحنهها ادامه دارند تا آخرین صحنه. تا آن روز و ساعت طاعونزده. هنوز هم از درک آن روز و ساعت کذایی ناتوانم. ترس من از چه بود و من از چه فراری بودم، هنوز برایم سوال است؟
بارها به این فکر کردم که اگر آن روز، گردنبندی که برایش خریده بودم را به او هدیه داده بودم، ادامهاش چگونه پیش میرفت؟ اگر او را در بغل میگرفتم و شنوای احساساتش بودم. اگر به جای فرار به پیشنهاد او در کنار رودخانه با هم قدم میزدیم چه میشد؟
من آدم ترسویی هستم اما دروغگو نمیتوانم باشم. انکار زمانی ممکن است که دروغگو باشی.
اگر بگویم شیاطینی من را احاطه کردهاند که تا خوابآلود میشوم یا به خواب میروم به سراغم میآیند. اگر بگویم هفتهها مانده به شب کنکور دبیرستان مارها بودند که چه در بیداری و چه در خواب به دهانم وارد میشدند و از مقعدم خارج، شما حرف من را باور میکنید. حتی والدینم حرف مرا باور نکردند اما آنچه من میدیدم برایم واقعیتر از واقعیت بود. آنقدر واقعی که از درد و حس انزجار حاصل از آن نه میتوانستم بخوابم، نه میتوانستم چیزی بخورم و نه کار دیگری انجام دهم. شب کنکور از سایر شبها بدتر بود، تعداد مارهای سیاهی که به من هجوم آوردهاند، آنقدر زیاد بود که من دیگر همچون تکهای گوشت خودم را بر روی تخت انداختم و به سقف خیره شدم.
از آن روزها 5 سال گذشته است و هنوز این مارها دستبردارم نیستند. سرترالین و کلونازپام کار خود را میکند، اما روان من آنقدر زخمی و آسیبپذیر است که ...
دیگر به دنبال انداختن تقصیر به گردن کسی یا چیزی نیستم اما هنوز هم که هنوز است، نمیتوانم به مارهایی که زخمیام میکنند عادت کنم.
پنج شنبه - ۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵