
اگر اینجا بود. اگر اینجا در کنارم نشسته بود، از او میخواستم که تا میتواند من را بزند. غزل را میگویم. اول سیلی آبدار بر گوشم بخواباند و بعد تا میتواند لگدمالم کند. اصلا ای کاش خودم میتوانستم چنین کنم. آنقدر خودم را مشتکوبان میکردم که به کُما بروم. دیگر تحمل رنج حاصل از این بیداری را ندارم. فقط اینکه هندزفری را در گوشم فرو کنم، و به طور بیپایان کتابهای صوتی موردعلاقهام را در گوشی پلی (play) کنم.
ایکاش اینجا بود و میدید که هر روز که میگذرد من بر غفلتهایم آگاهتر از دیروز میشوم. که من تنها تکهای از یک کل بینهایت هستم و دنیا به من بدهکار نیست. که من ...
حداقل الان میدانم که من آدم رابطه نیستم. که من آنچه از این زندگی میخواهم «گفتگو» است. که من به همنشینی برای گفتگو نیازمندم. اما دلم را چه کنم؟ آجر به آجر دلم داد میکشد که بغل میخواهد، که میخواهد نوازش شود، دیده شود و از این تاریکی به بیرون راهی بیابد.
ستارهها را که به هم میبافی.
خطوط ذهنم به هم میریزند.
تنها سیاهی است که برای من کمینه کرده است.
پرواز در آسمان تو سرِ نترس میخواهد.
من را ببخش که ترسیدم اما ترسیدن تو را ندیدم.
هیچ وقت از پدر و مادرم هدیهای درخواست نکردم. از آنها هدیهای نخواستم چون فکر میکردم قابل و ارزش هدیه گرفتن نیستم. تنها از آنها کتاب خواستم تا ارزشمندی خود را ثابت کنم. کتاب میخواستم چون میدانستم از نگاه آنها تنها کسی که کتاب میخواند باارزش است. پس من هم خودم را غرق کتابها کردم، نه از سر خواست بلکه به خاطر اینکه میخواستم از نگاهشان ارزشمند باشم. جایزه برایم مهم نبود، فقط میخواستم دوستداشتنی باشم.
متوجه شدم که مادرم بعدترها از از این علاقه من به عنوان «خودشیرینی» در مقابل دیگران یاد میکرد. اما واقعیت برای من این بود که من واقعا معلمها، حتی سختگیرها رو، دوست داشتم.
معلم بودن در دیدگاه من مقام ارزشمندی بود که حتی در نازلترین حالت باید به آن احترام گذاشته میشد. برای همین هیچ وقت آزار معلمان در دستور کار من نبود، حتی اگر آنها من را خورد میکردند یا از کنایه در مقابل من استفاده میکردند.
تا راهنمایی همه چیز خوب به نظر میرسید. تا قبل از اینکه تمام زندگیام به خاطر این افسردگی کوفتی به زیر آب برود. تا قبل از اینکه بارها و بارها به خاطر خوابآلودگی و حملات خواب افسردگی در مقابل همگان توسط معلم خورد شوم. از اینجا بود که فهمیدم خدا به چه راحتی میتواند نعمتی را ببخشد و به چه راحتی میتواند آن را از تو بگیرد.
خشمی در درون من بیداد میکند که شروع به سوزاندن گندمزار وجودم کرده است. آتشی که شُره کرده است به تمام وجودم و من را به مُنتهای ناچیزی همراهی میکند. سرشکستهام. خون خونم را میخورد. سربسته بگویم: «رگ خوابم را گم کردهام.» هر آنچه که سرکوب کرده بودم رو به لبریز است و من انگشتبهدهان ماندهام.
نه قدمی پیش توانم گذاشت و نه قدمی پس. لبسوز و لبدوز به کتاب صوتیای چنگ میزنم تا از بیهودگی برآیم. دلآزردهام. میسوزم اما نه از گرمی آتش بلکه از سرمای استخوانسوز خیانت.
خیانت خودم به خودم. زانوانم سست میشوند و رمقی برای ادامه دادن در خودم نمییابم. آنچه بر تن خاکیام لایه زده، خاکستر تجرید است. این تن ماتمزده مدتهاست که چشمبهراه نگاه چشمکزن ابرهای نیمبوس مانده است. چشم انتظار دوستانی که با آنها خلوت بگیرد و برای لحظهای هم که شده خود را از یاد ببرد.
شنبه - ۵ اردیبهشت ۱۴۰۵