ویرگول
ورودثبت نام
Saeed M. Hasani
Saeed M. Hasaniمیم.سین
Saeed M. Hasani
Saeed M. Hasani
خواندن ۵ دقیقه·۷ ماه پیش

سکانس‌هایی از یک منِ ناگفته‌مانده (۱۳)

بیست‌وسه: تعلق‌خاطر

جز نوشتن تعلق‌خاطری ندارم. از خانواده هم چنین رنگی برنگرفته‌ام. برادرم مدت‌ها پیش من را رها کرد. خواهرم را هم که در تلاش برای حفظ من است بارها نامید کرده‌ام. مادر و پدرم به رویم نمی‌آورند اما می‌توانم حس کنم از نگاه آن‌ها نان‌خور اضافی هستم. گفتن این حرف‌ها گلویم را به درد می‌آورد اما حتی از نعمت داشتن دوستی نزدیک که بتوانم هر از گاهی او را ببینم هم بی‌بهره‌ام.

در دوران دبیرستان با اینکه هیچ کس بلند در روی من چیزی نگفت اما می‌توانستم حدس بزنم که فکر می‌کنند من مواد مصرف می‌کنم. آخر بر سر اکثر کلاس‌ها خواب‌آلود بودم و این پیش همگان آشکار بود.

نمی‌دانستم و سال‌ها اصرار والدین به خرافات ناچیز من را از یافتن علت واقعی آنچه بر من رخ داده بود دور داشت. شاید اگر می‌دانستم آنچه من را به این روز انداخته «افسردگی» است حتما به دنبال راه‌حلی می‌بودم، تا پَرپَر شدن زندگی‌ام را به تماشا ننشینم.

برگ به برگ، ریختن جوانه‌ها از شاخه‌هایم و سپس خشک شدن ریشه‌هایم را دیدم اما نتوانستم کاری کنم. آنچه من را می‌سوزاند خودم بودم. یعنی چیزی در درون من بود و من بی‌خبر از همه چیز تنها کاری که توانستم بکنم تماشا بود.

آدم‌ها به طور ناخودآگاه از آدم‌های مریض فاصله می‌گیرند. و من که هر روز بدتر از دیروز در تلاش برای ادامه دادن بودم، بی‌کس و تنها ماندم. آنقدر تنها که از ترس تاریکی نمی‌توانستم بخوابم و چند صدباری در طول شب از خواب پریده و تمام روز را با حالت نعشه می‌گذراندم. به عذاب آسمانی می‌مانست که بر سر من نازل شده باشد. هر چه بر رنج افزوده شد، تکه‌ای از ایمان من کاسته شد. به نقطه‌ای رسیدم که بلای جان خودم شدم و خواستار این بودم که ترتیب خودم را بدهم. نقطه‌به‌نقطه همچنان همه چیز بر پشتم سنگینی می‌کند. شرمی وجودم را پر کرده است که موجب نفرت من از خودم شده. حتی توانایی بخشیدن خودم را هم ندارم.


بیست‌وچهار: آدمیزاد در عشق، ایمان و مرگ تنهاست

این نوشته رو خطاب به تو می‌نویسم «مهرداد» عزیزم:

به نقطه‌هایی از زندگی که می‌رسی، شاید این سوال معروف رو از خودت بپرسی که «دلیل بودن من چی می‌تونه باشه؟»

برای پاسخ دادن به این سوال، خواهشا خودت رو از یاد نبر. منظورم خودِ واقعی‌ات هست. از اینکه ریز ریز شدنت رو ببینم ترسی ندارم که هر تجربه به قوی‌ترشدنت کمک میکند اما خودتخریب‌گری هم هیچ کمک‌کننده نیست.

منظورم چیه؟

اگر خودت رو در روابطت با آدم‌ها تعریف کرده باشی، وقتی رابطه‌ای رو از دست می‌دهی، ممکنه که خودت را گم کنی.

ارتباط با آدم‌ها اعتیاد‌آور هست و هر چه که دوست‌داشتنی‌تر باشند، سخت‌تر به آن‌ها معتاد می‌شوی. اما امان از زمانی که دیگر نخواهند در زندگی تو باشند. به مانند این است که دنیای تو ترک بردارد. و واقعا هم چنین است. حق داری.

با هر آدم چیزهایی رو تجربه می‌کنیم که با شخص دیگری تجربه نمی‌کنیم. تجربه‌هایی تکرارناشدنی. و منطقی هم هست که چنین باشد، چون هر فرد و دنیایی که دارد آنقدر خاص است که شبیه و مانند آن معنا ندارد.

با از دست دادن هر آدم بخش‌هایی از خودمان را برای همیشه از دست می‌دهیم.

از تو امروز خواهش می‌کنم که در تصمیم‌گیری صبور باش. به هر آنچه که در ذهنت می‌گذرد نیاز نیست که جامه‌ی عمل بپوشانی. به خودت و به آنچه که در دل داری زمان بده و بگذار کمی خیس بخورد.

یادت نرود آدمیزاد در عشق، ایمان و مرگ تنهاست. در هر سه باید چیزهایی را از زمانی که کاملا انسان نبودی به یاد آوری. از زمانی رشدنایافته در شکم یا بغل مادر بودی.

و چه عجیب این جمله از فروید در سرم تکرار می‌شود: «کودکی پدر بزرگسالی است.»

اگر آدم‌ها به تو ظلم کردند، تو به خودت ظلم نکن. تو نفرت را به درونت راه نده. نگذار قلبت آلوده به چنین ناپاکی شود. بخشیدن تنها راه گذار از حال بد به حالی نه‌چندان بهتر است. شاید نتیجه‌اش را در لحظه نبینی اما اگر به اندازه‌ی کافی دندان بر جگر بگذاری، از راه‌هایی عجیب و غریب تاثیرش بر خودت را بازخواهی یافت.


بیست‌وپنج: عشق

قلبم تند تند می‌زند. می‌دانم که یارای مقابله با دردی که در درون سینه‌ام خانه کرده است را ندارم، برای همین انگولکش نمی‌کنم. اما گاهی او خود روشن می‌شود و برایم از تمام ناکامی‌هایم قصه می‌گوید: قصه‌ای طولانی. این گونه شروع می‌کند:

داستان ما آدم‌ها داستان عشق است. ما با عشق بزرگ می‌شویم و با عشق معنی زندگی رو دریافت می‌کنیم. به هر اندازه که عشق دریافت کنیم به همان اندازه هم عشق را به دیگران بازپس خواهیم داد. حال اگر عشقی دریافت نکرده باشیم، هر آنچه که در سینه خواهیم داشت نفرت خواهد بود. آدمی با نفرت زاده می‌شود. او از دنیا متنفر است که او را از جایگاه گرم و نرمی که در شکم مادر داشته است به بیرون کشیده‌اند. او متنفر است چون نمی‌تواند آنچه با آن روبه‌رو شده است را تحلیل کند. او متنفر است چون حس یگانگی که با مادر داشته را از دست داده است. و زمانی که مادر کودک را در بغل میگیرد او عشق را می‌یابد. او متوجه می‌شود دنیا چندان تیره‌و‌تار نیست و او دوست‌داشتنی و خواستنی است. و مگر این نوزاد به جز مادر برای رفع نیازهایش کس دیگری را هم دارد؟ اما چه بر سر کودکانی خواهد آمد که این عشق را از سوی مادر خود به اندازه‌ی کافی دریافت نمی‌کنند. چه بر سر کودکی خواهد آمد که با او بدرفتاری شده و دنیا برایش توسط مادر ناامن می‌شود‌؟ چگونه می‌توان از این کودک توقع داشت که دنیا را تیره‌و‌تار نبیند؟

شاید تنها راه‌حل این باشد که کودک درونت را در بغل بگیری و هر از گاهی هم برای او زمان بگذاری.

شنبه - ۵ اردیبهشت ۱۴۰۵

عشقمعلمافسردگیرابطه
۱۲
۸
Saeed M. Hasani
Saeed M. Hasani
میم.سین
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید