
و چه توانم نوشت در پاسخ به دوستی چون قلم.
که وقتی میخوانمش، دلم رنگ از رخسار میبازد.
میخواهم او را ببینم و در بغل بفشارمش و برایش چند بیتی از اسماعیل خویی بخوانم.
اما گمنامیاش و دوریای که زمان و مکان نمیشناسد، تیغی است بر جگرم.
پس با خون جگرم برای قلم عزیزم مینویسم:
غنیمتی ست تو را داشتن.
در این گذار،
که بر وحشت است و بر ظلمات،
شبِ سترونِ دلگیر
از زنجیر میگذرد.
فدای گیسویت،اما:
تو با منی و
تو تا با من باشی
شب از نوازشِ گیسویت،
از حریر میگذرد.
(اسماعیل خویی)
او مینویسد:
در مسیرم آدمهایی بودهاند که دیگر نیستند؛ «مُردند» یا شاید دقیقتر بگویم: زندهاند، اما برای من مردند. نبودشان را سوگواری نکردم، فقط سکوت کردم. چون بعضی مرگها بیصدا اتفاق میافتند؛ مرگ رابطه، مرگ اعتماد، مرگ معنا.
چه میتوانم در پاسخ بنویسم.
دلم میخواهد در بغلش بنشینم و با او سکوت کنم.
چه میتوان گفت در پاسخ به ژرفای رنجی، که دل آدمی را گداخته میکند.
نه، جز سکوت نمیتواند باشد.
مینویسد:
تنهایی، شاید نزدیکترین واژه به زندگی من باشد. نه از جنس انزوا، بلکه سکون.
دوست دارم برایش شبی پرستاره شوم، تا از شمردن من خسته شود.
تا از دردهایش جدا شود و برای لحظهای هم که شده، لبخندی به گشادگی قلبش بر روی گونههایش نقش ببندد.
مینویسم:
شب که میشود
من پر از ستاره میشوم
شب که میشود،
مثل آن فشرده عظیم پرشکوه و پرشکوفه ازل
در هزار کهکشان ستاره
پارهپاره میشوم.شب که میشود
ماهیان کهکشان
با تمام فلسهای اخترانشان
شناورند
در زلال بینشم.شب که میشود،
من تمام ماهیان کهکشان،
و تمام فلسهای اخترانشانم،
آی…
بشنو، ای فراتر از تمام آفرینش،
ای تمام!
شب که میشود،
من تمام آفرینشم.
(اسماعیل خویی)
مینویسد:
و بعد، همان غم آشنا. غمی بیصدا، که نه میشود توضیحش داد و نه از آن گریخت. غمی که مثل هوایی سبک، همیشه در اطرافم جریان دارد.
میخواهم گوش شوم تا او سرتاپا سخن، اما سکوت و سکونش من را فِسُرده است.
مینویسم:
با من بگو
وقتی که صدها
صد هزاران سال بگذشت ، آنگاه .
اما مگو هرگز
هرگز چه دور است ، آه
هرگز چه وحشتناک
هرگز چه بیرحم است
(اسماعیل خویی)
و اما باز با خودم تکرار میکنم: «مگو هرگز.»
مینویسد:
من همان نقطهی میان فهم و سردرگمیام گاهی در آشتی با خود، گاهی در جنگ. گاهی دلسوز خودم، گاهی خشمگین از خودم. و هنوز… با تمام این آشوب، هنوز تلاش میکنم خودم را بفهمم.
و آدمی چگونه تواند فاصلهی انفصال بین تجربههایش را به هم بچسباند؟
آیا جز دلسپردن و با زندگی یکدل شدن راهی هست؟
مینویسم:
سراپا اگر زرد و پژمرده ایم
ولى دل به پائیز نسپرده ایمچو گلدان خالى لب پنجره
پر از خاطرات ترک خورده ایم
(قیصر امینپور)
و مگر میتوان برای قلم نوشت، اما از عشق و عاشقی نگفت.
و چه کس عاشقتر از حافظ که با هر بار خواندنش، شور گرمی فضای دلم را مزین میکند.
مینویسم:
دیشب به سیل اشک ره خواب می زدم
نقشی به یاد خط تو بر آب می زدم
ابروی یار در نظر و خرقه سوخته
جامی به یاد گوشه ی محراب می زدم
هر مرغ فکر کز سر شاخ سخن بجَست
بازش از طره ی تو بر مضراب می زدم
(حافظ)
آری قلم عزیزم.
در بیخوابیِ خیسِ دیشبم، اگر چه تصویری از تو نداشتم، اما یادت قوتی بود برای کاهشِ سکونِ قلبم.
1405/02/14 - Monday - May 04, 2026