ویرگول
ورودثبت نام
Saeed M. Hasani
Saeed M. Hasaniمیم.سین
Saeed M. Hasani
Saeed M. Hasani
خواندن ۴ دقیقه·۶ ماه پیش

دوست‌تر می‌داشتم ...

یک

به خودت که می‌آیی، «ابتکار» را می‌بینی که رهایت کرده است و تو سنگسارشده همچنان به دنبال ایده‌آلی در ذهنت می‌دوی که تو را سراسیمه تا آخرین نفس‌هایت به دور خواسته‌های نامعلومت دوان‌دوان نگه می‌دارد.

به خودم می‌گویم: «اگر مرگ را می‌چشیدیم، شاید با شرافت بیشتری قلبمان را چال چال می‌کردیم و این جنازه‌هایی که روی دستمان باده کرده است را به تن خاک می‌سپردیم؟»

می‌پرسی: «کدام جنازه‌ها؟»

همان احساسات و عواطفی که سرکوبشان می‌کنی.


دو

صدایی قوی جملاتی را در ذهنم تکرار می‌کند.

۱: همه در حال دویدن‌اند. تنازع بقا که موضوعی همیشگی بوده است، دوباره خود را نشان می‌دهد.

۱:همنشین مرداب هم که باشی، از خرافات در امان نخواهی ماند. آنقدر ریشه می‌دواند تا درخت‌هایت خشک شوند یا مریض.
۱: در فضایی که با بخار کودک سراپا پر شده است، نمی‌توان تقاضی جدی داشت.

۱: خودت را گول نزن: «خیلی‌ها در خواب غفلت می‌روند اما تو . تو اینکاره نیستی!»

نمی‌پرسم : «چرا؟» چون می‌دانم پرسیدن «چرایی» بی‌معناست.


سه

دلم می‌خواهد در بزنم. در بزنم و تو صدای در را بشنوی. خودت را به پشت در برسانی و به در، بدنت را بچسبانی تا بتوانم صدای قلبت را بشنوم. می‌دانم که دری به روی من گشوده نخواهد شد. خوش‌تر می‌داشتم اگر کلیدی ساخته شده بود که من را به سینه‌ی اندوهگینت راه می‌داد. دوست‌تر می‌داشتم، مردی بودم آچار به دست. از آن‌ها که برای هر مخمصه‌ای ابزاری به مخیله‌شان پر می‌کشد برای سرهم کردن.

و تو دریایی. سینه‌ات دریا است. نگاهت دریاست. آغوشت دریا است.

می‌خوانم:

میان من و دریا، راهی‌ست که از من آغاز می‌شود. من در آغاز نیستم؛ راه از من آغاز می‌شود. (علیرضا روشن)

نمی‌خواستم غیب شوم،
نمی‌خواستم نباشم،
که نبودن برای کسانی که دوستشان داری،
چون طوفان دل آدمی را می‌تکاند.

در سرزمینی که خداحافظی‌ها سنگین‌اند و دست‌دادن و آغوش‌‌گشادن ناروا و مذموم است، چه برای گفتن می‌ماند؟ اصلا چگونه می‌توان بودن را آموخت؟ مگر می‌شود باشی اما سر به پایین افکنی، و چشم در چشم به عقده‌گشایی نپردازی؟

صدای من را بریده‌اند. یا شاید اصلا صدایی وجود نداشت.
همه‌ی آنچه بود، کلاغ‌پرانی‌های من برای جلب توجه تو بود.
شهرمان پر از کلاغ است، دیگر از کبوترها خبری نیست.
نمی‌توانم از کلاغ‌ها دلخور باشم.
کینه‌جویی در مرام‌ام نیست، اما اگر کلاغ‌به‌کلاغی وجود نداشت.
اگر همه سرشان به کار خودشان بود، شاید کمتر همگی تنها می‌بودیم.
شاید این «شرم» قوی‌ای که بر وجودم سایه انداخته است، وزن کمتری داشت.
شاید اگر کلاغ‌ها نبودند، بین من و تو دریاها فاصله باقی نمی‌ماند.

«شاید» کلمه‌‌ی سمی است. از «شاید» متنفرم.

اینجا دره است؛ نام تو صدای من است. (علیرضا روشن)


چهار:

می‌گفت: «غلط کردی؟»

گفتم: «درست می‌‌گویی. من غلطم. من سراپا غلطم.»

گفت: «تو خیلی سنگی.»

گفتم: «چرا که نه، در غم نگاه تو، رودخانه هم مایوس و مرداب‌نشین می‌شود. من که پر از زخم‌های پینه‌بسته‌ام، چگونه سنگ نباشم.»

گفت: «دیردوز و دیردم‌ای.»

دیگر جوابی ندادم. او راست می‌گفت. او هر آنچه می‌گفت من بودم. من هم آرام آرام، طوری که او نشنود به خودم گفتم: «نه تو می آیی و نه عشق می رود.»


پنج:

خواستم که او را بی‌حاشیه ببینم.

خواستم که خودم باشم تا خودم را ببیند.

خواستم که بی او نباشم و بی‌او من نباشم.

خواستم او را پریوش صدا زنم.

خواستم سیگاری روشن کنم به نشان مهربانی‌اش اما من تنها کراکت‌کش بودم.

خواستم انکارش کنم اما  انکار او انکار من بود.

خواستم صدایش را به صداهای ذهنم بیافزایم، اما چه فایده، اینگونه اگر صدایش می‌کردنم دیگر من را نمی‌شنید.

خواستم بگویم: «خواهشا با من بمان و با من در هم آمیز.»

خواستم بگویم: «نمی‌شود بی‌تو نوشتن و بی‌تو شعر خواندن.»

خواستم خواستارش باشم و من نیز خواسته شوم.

خواستم او باشد تا من دیگر بی‌قرار بی‌قراری نباشم.


شش:

درد مرا، شمعی می‌فهمد، که برای دیدن یک چیز دیگر، آتشش می‌زنند. (علیرضا روشن)

چه حسی دارد، وقتی می‌بینید که دیگرانی هستند، در پارک، آغوش در آغوش نشسته، در حال لب گرفتن؟

چه حسی دارد، وقتی هر چه بیشتر از کودکی‌تان فاصله می‌گیرید، بیشتر زمان برایتان کوتاه می‌شود؟

چه حسی دارد وقتی دلتان می‌خواهد شما را به هم‌صحبتی با غریبه‌ها هل می‌دهد اما شما سراپا شرم می‌شوید؟

چه حسی دارد بوسه‌ی دیگری و تکرار دوباره‌اش، و اینکه به آن فکر کنید و از آن محروم باشید؟

چه حسی دارد در هیاهوی آدم‌ها و آهن‌ها گم شدن اما فراموش کردن اینکه «عشق» را می‌توان پابرهنه هم پیدا کرد؟

چه حسی دارد یه‌کاسه شدن با مادر و پدرتان و خیانت کردن به احساسات درونی‌تان؟

چه حسی دارد سنگ شدن برای دیگرانی که حال و حس دویدن را دارند، اما چون تو نمی‌توانی پس آن‌ها هم نباید؟

چه حسی دارد وقتی ظلم را نه فقط در گوشه‌ی چشمت، بلکه در تخم چشمت فرو می‌کنند اما تو مجبوری که به روی خودت نیاوری؟

چه حسی دارد تبخیر شدن در فضای کودکی و به یادآوری اینکه همه چیز می‌توانست اینقدر «تلخ» نباشد؟

چه حسی دارد وقتی دوستت دیگر نمی‌خواهد دوستت باشد؟

چه حسی دارد ...؟

1405/02/17 - Thursday - May 07, 2026 - 07 : 29 : 13 PM

افسردگیدلتنگیرابطهعشقجدایی
۹
۰
Saeed M. Hasani
Saeed M. Hasani
میم.سین
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید