
چشمانم را مالاندم تا واقعیت پریشانشان را بیازمایم.
خواهان ابری بودند تا بر آنها ببارد و
از تنهایی کویرناکی که در آن گیر کرده بودند، آنها را برهاند.
دوست داشتم بگویم:
«من پسری از ایران هستم
از دیار مهرداد و داریوش»
اما بر زبانم نلغزید.
یعنی نتوانستم باور کنم که چنین باشد.
آنچه مرا درخودمانده و مهآلود میکند،
نبود کسانی است که نامشان و تلاشهایشان پویایی مرا باز به من برگرداند.
تلاشی بیهوده است دلخوش کردن به دیگری،
اما مدتی طولانی است دلم تنگ است و من نمیدانم آنچه دلتنگش هستم چیست.
قند در دلم آب می شود، وقتی خندهای میشنوم یا لبخندی میبینم.
کاش میشد دلخوش و شادی را هم خرید.
کاش راهی برای جذب و انتقال احساسات مییافتم.
یادم هست در جایی خواندم: «دست در دست هم پیش می رویم.»
این جمله برایم در خیابان بارها تکرار میشود و
من هم با خود فکر میکنم: «اگر خدایی باشد مرا دستیار خواهد بود.»
به نظر میرسد موجی شده باشم.
به مانند اینکه بمبی در درون من منفجر شده باشد .
یا شاتلی از درون من به پرواز برخاسته باشد.
خاکآلودم.
چشمانم که در عمق وجودم ریشه داشتند،
امروز چون مردابی خفته ناله کنان خونیناند.
کاش سهراب من نوشداروی خود را مییافت
و سیاوش من به آتشی که برایش پهن شده است رضا میداد.
دلم نمیخواست خداحافظی کنم
و چشمم به خیابان برای دیدن دوباره تو خیره بماند.
دلم نمیخواست از چشمانت دل بکنم
و منتظر بمانم تا نهال جوان پیوندمان پیرتر شود.
دلم میخواست همانجا بمانم و به تو خیره شوم.
گوشهایم را بپوشم و منتظر کلماتت شوم تا بارها من را زیر بگیرند.
میخواستم بگویم:
«نقاش تویی، رنگی بزن بر رخ من که بییادتو
در تنهاییام بیرنگِ تو نمانم.»
اشتیاق با تو بودن
آن هم در زمانی که بین ما یک دریا فاصله است
دلم را پر از شن میکند.
و چقدر تلخ است
این طوفان شنی که من در آن گیر کردهام
چرا زمان با من نامهربان است
و گره دلتنگی میزند به یاد تو، بر رخسار من؟
باران هوای نگاهت را لمسکردم، چشیدم، بوییدم.
منتظر ماندم تا خیس شوم.
تا قدر بیشتری از تو را درون خودم داشته باشم.
اما تو مثل آب جاری در جریانی
و این جریان گاهی من را میترساند.
که شاید هر چه بدوم، نتوانم خودم را به تو برسانم.
کویر سوزان من تشنهی نگاه توست،
تا دوباره زندگی را در خود بیابد.
از نگاهت که چند روزی دور بمانم،
چون کویر خشک میشوم.
رگبهرگ و ترکبهترک شکاف برمیدارم.
بییاد تو شکافها هستند که در من قدم برمیدارند.
این شعر در Nov 25th, 2025 نوشته شده است: چهار روز بعد از تولد 23 سالگیام.
1405/05/11 - 2026-08-02 - 09 : 12 : 59 PM