
خارخوردن و خارگفتن، تنها نیازمند قلب خاردار نیست، شما نرمترین و لطیفترین هم که باشی، بیخار نیستی.
بگذار دیگران «خودت را ببینند. چرا اینقدر دنبال کسب رضایتی؟
اصلا هر که دلش با شما نزار است، بستنی لیس بزند، چه ایرادی دارد؟
خودت را پیش دیگران خوار میکنی، که از تو تصویری بسازند دوستداشتنی؟
تف به تصاویری این چنینی. بگذار همه ببینند که چقدر میتوانی لاشی باشی. فکر نکنید خزعبل میگویم. زمانی دوستانت را مییابی که بگذاری خود درونت به خودش اجازهی بروز بدهد.
کَنگر بخور و لَنگر بینداز.
آنقدر به نظر دیگران ناخراش باش که وقتی از تو خوبی میبینند، شک کنند که تو جنزده شدهای.
نمردی اینقدر نقش بازی کردی؟
یک مانترا هم برایت جور کردهام که پشتات گرم باشد: « دردت بکشم که درد داروست، خارت بخورم که خار خرماست.»
خوش میرود این پسر که برخاست
سرویست چنین که میرود راستابروش کمان قتل عاشق
گیسوش کمند عقل داناستبالای چنین اگر در اسلام
گویند که هست زیر و بالاستای آتش خرمن عزیزان
بنشین که هزار فتنه برخاستبی جرم بکش که بنده مملوک
بی شرع ببر که خانه یغماستدردت بکشم که درد داروست
خارت بخورم که خار خرماستانگشت نمای خلق بودن
زشت است ولیک با تو زیباستباید که سلامت تو باشد
سهل است ملامتی که بر ماستجان در قدم تو ریخت سعدی
وین منزلت از خدای میخواستخواهی که دگر حیات یابد
یک بار بگو که کشتهٔ ماست (سعدی)
1405/02/19 - Saturday - May 09, 2026