حق نداری آدم‌ها را با آسیب‌هایشان قضاوت کنی

با اینکه بعضی مواقع آدم‌ها رو نمیفهمم اما سعی می‌کنم کمک‌شون تا به خواسته‌هایشان برسند. اما  با اینکه تمام وجودم رو برای کمک‌کردن به ایشان می‌گذارم، چند وقت هست که این سوال برام شکل می‌گیرد که:

«پس من چی؟ کی قراره به من کمک کنه؟»

می‌دانم این سوال خوبی نیست اما حسودی‌ام می‌شود که آن‌ها «من» یا حداقل «بخشی از من» را دارند اما من کسی مثل خودم را برای خودم ندارم.

منظورم وجود یه احساس «تعلق» و «مرام» هست که باعث باشه، از این احساس توخالی بودن و روزمرگی که درگیرش هستم کمی کاسته بشود.

جرئت قضاوت کردن آدم‌ها را ندارم.

به خودم می‌گویم:

«حق نداری آدم‌ها رو با آسیب‌هاشون قضاوت کنی.»

نمی‌خوام من کسی باشم که حق قضاوت دیگری را به خودش می‌دهد . اما از اینکه 99 درصد روابط من به روابط یه‌طرفه ختم می‌شود، قلبم چند تا ترک جدی برداشته است.

از جایی که حق قضاوت به خودم نمی‌دهم، پس تنها چیزی که برام می‌ماند این احساسه:

مشکل از منه.

خیلی قضاوت شده‌ام، و برای همین هم هست که از «قضاوت» می‌ترسم.

پس در یک چرخه  از self-blame و  خودزنی‌روانی به سر می‌برم.

آهنگ vulnerable از سلنا (selena gomez) پشت صفحه‌ی ذهنم در حال پخش شدن هست، اما به جای ریتم آهنگ اصلی با Dunkel از Hania Rani قاطی شده است.

 If I gave you every piece of me, I know that you could drop it
Give you the chance, I know that you could take advantage once you got it
If I open up my heart to you, I know that you could lock it
Throw away the key and keep it there forever in your pocket

If I gave the opportunity to you, then would you blow it?
If I was the greatest thing that happened to you, would you know it?
If my love was like a flower, would you plant it, would you grow it?
I might give you all my body, are you strong enough to hold it?

If I show you all my demons
And we dive into the deep end
Would we crash and burn like every time before?
I would tell you all my secrets
Wrap your arms around my weakness
If the only other option's letting go

I'll stay vulnerable

Sunday, Mehr 12, 1405 AP - 07 : 20 : 35 PM