
دلم تنگِ «حافظ» شده بود.
دیگر دوریاش را نمیتوانستم تاب بیاورم.
خواستم این جنون را با شما شریک شوم.
برای همین ابیاتی را که دوست داشتم برای شما هم میآورم.
دلم از زمانی که گنجور بسته شده خون است.
در این دوران، از فایلهای صوتی وبسایت «فردای تازه» استفاده کردهام.
یک: غزل ۳۱۹
در خلاف آمد عادت بطلب کام که من
کسب جمعیت از آن زلف پریشان کردم
دو: غزل ۳۶۴
ما بی غمان مست دل از دست دادهایم
همراز عشق و همنفس جام بادهایم
بر ما بسی کمان ملامت کشیدهاند
تا کار خود ز ابروی جانان گشادهایم
سه: غزل ۲۲۰
از دیده خون دل همه بر روی ما رود
بر روی ما ز دیده چه گویم چهها رود
چهار: غزل ۱۴۳
سالها دل طلب جام جم از ما میکرد
وان چه خود داشت ز بیگانه تمنا میکرد
پنج: غزل ۲۲۱
چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود
ور آشتی طلبم با سر عتاب رود
شش: غزل ۱۶۵
مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد
قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد
...
مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم
کنار و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد
هفت: غزل ۳۲۱
هر چند پیر و خسته دل و ناتوان شدم
هر گه که یاد روی تو کردم جوان شدم
هشت: غزل ۳۲۴
گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم
همچنان چشم گشاد از کرمش میدارم
...
پاسبان حرم دل شدهام شب همه شب
تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم
نه: غزل ۳۲۷
مــــرا عهدیست بـا جانـان کــــه تـا جــان در بــدن دارم
هــواداران کـویش را چو جان خویشتن دارم
ده: غزل ۲۶
زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست
...
سر فرا گوش من آورد به آواز حزین
گفت ای عاشق دیرینه من خوابت هست
عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند
کافر عشق بود گر نشود باده پرست
یازده: غزل ۲۷۱
دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس
که چنان ز او شدهام بی سر و سامان که مپرس
دوازده: غزل ۲۸۱
یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
میسپارم به تو از چشم حسود چمنش
گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور
دور باد آفت دور فلک از جان و تنش
گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا
چشم دارم که سلامی برسانی ز منش
1405/02/13 - Sunday - May 03, 2026