
چیزی که ذهن من رو مشغول کرده اینه که چطوری میتونیم از شر الگوهای روانی گذشتهٔ خود خلاص شویم. خیلی از ما نسبت به طرد شدن و رد شدن (rejection) حساس هستیم. اما اینکه وقتی طرد میشی، بیشتر نسبت به فرد مقابل متمایل میشی، خبر از فعال بودن طرحوارهای در گذشته میده. نه؟ (پرسش یه دانشجوی روانشناسی)
تئوری حساسیت به طرد بیان میکند که تجربهٔ طرد شدن در اوایل زندگی (مانند رد شدن توسط مراقبان، همسالان یا شریک عاشقانه)، «سیستم پردازش شناختی-عاطفی» را فعال میکند و باعث میشود فرد در آینده به نشانههای طرد شدن بیش از حد حساس شود. وقتی فردی توسط مراقب اصلی خود رها شده است، ممکن است ناخودآگاه در روابط بعدی به دنبال جبران باشد، اما به طور متناقضی جذب افرادی میشود که همان الگوی «رها کردن» را تکرار میکنند — زیرا این نوع رابطه در سطح طرحواره با شناخت درونی او «آشنا» است.
عشق شرطی که خیلی از ما با آن آشنا هستیم، وقتی همراه با رها شدن و رد شدن مکرر از سوی والدینمون باشه، در بزرگسالی ما را در شرایطی قرار میده که به دنبال بازنویسی داستان نافرجام گذشته باشیم، اما این بار با پایانی متفاوت.
در سریال A Love Other Than Yours شخصیت «نامگونگ» دارای پیشینهٔ کودکی دردناکی است.
رابطهٔ مشکلسازی که به مادرش دارد، حجم زیادی از رنج و درد روانی را برای او موجب شده است.
با این وجود، دوستیاش با لی میدو از دوران کودکی، که در بزرگسالی به عنوان دوستدخترش در کنار اوست، موجب شده است که «میدو» برای او نقش لنگرگاه عاطفی را بازی کند.
با اینکه «نامگونگ» به طور مکرر توسط او طرد میشود، اما همچنان نمیتواند از او دست بکشد.
«نامگونگ» تجلی فردی است که در کودکی از عشق بیقید و شرط محروم بوده و شدیدترین ترسش «از دست دادن ثبات موجود» است. بنابراین وقتی رابطه در بحران قرار میگیرد، راهبرد او فشار آوردن برای نگه داشتن و درخواست ازدواج است؛ که این یک واکنش جبرانی معمول پس از فعال شدن طرحوارهٔ رهاشدگی است.
🥰کملطفی در حق این سریاله. هنوز تا قسمت 4 که اومده رو دیدم. این نوشته نیاز به تکمیل شدن داره.

شدت (intense) روابط عاشقانه و درد طاقتفرسا و فقدان عمیق هنگام پایان آنها، از ویژگی اصلی طرحواره رهاشدگی است.
1
به عشق باور نداید اما اگر فرصتی پیش بیاید، ناامیدانه رفتار میکنید.
2
احساس میکنید کسی در زندگیتان نیست که به شما اهمیت دهد.
3
وقتی دیگران شما را ترک میکنند، خرد و تسلیناپذیر میشوید.
4
نگران این هستید که دیگران شما را ترک کنند و نسبت به کوچکترین نشانهها حساس هستید.
5
وقتی از کسی خبری نمیشنوید، مضطرب میشوید و بیش از حد فکر میکنید، بنابراین چیزهایی مانند پیامک دادن میتواند شما را دیوانه کند.
6
وقتی از کسی خبری نمیشنوید، با خشم یا رنجش غافلگیرکنندهای واکنش نشان میدهید.
در عین حال که نسبت به عشق بدبین هستید اما در عین حال از سابقهای از روابط شدید که با پایان دیدنشان عمیقن آسیب دیدهاید نیز برخودارید.
در روابط عاطفی خود شدت زیادی را احساس میکنید اما با پایان یافتن هر رابطه درد طاقتفرسا و فقدان عمیقی را تجربه میکنید.
نمیتوانید باور کنید که هرگز کسی را پیدا کنید که شما را دوست داشته باشد اما در عین حال آرزو میکنید که این اتفاق بیافتد. با این حال نمیتوانید فراموش کنید که در گذشته چقدر آسیب دیدهاید.
احتمالن دیگران هم نسبت به این چقدر «حساس» هستید اظهارنظر کردهاند، که به نظر شما منصفانه نبوده است.
این طرحواره به مانند یک تله است که به مرور زمان بر دیدگاه شما نسبت به عشق تاثیر میگذارد و میتواند موجب احساس ناامنی و نگرانی شود که حتی روابط صمیمیتان را تخریب کند. با گذر زمان این خودتخریبی ناخواسته به اشکال مختلفی از جمله افسردگی و اضطراب، انزوا و اجتناب میتواند خود را نشان دهد.
با اینکه طرحواره رهاشدگی تا مقداری وابسته به خلقوخویی است که از بدو تولد با آن متولد میشویم، اما دورههای شدید بیتوجهی در دوران کودکی و گسست در دلبستگی ایمن هم در فعالسازی آثار مخرب آن اثرگذار هستند.
تنها بودن و احساس رهاشدن در دوران کودکی یکی از دردناکترین تجربههایی است که یک نفر میتواند تجربه کند.
هر فرد نیاز عمیقی به سطح بیولوژیکی از وابستگی به دیگران دارد.
زمانی که این حس تعلقپذیری به مقدار کافی ارضا نشود، میتواند به شکل رفتارهای مخرب در دوران نوجوانی و بزرگسالی خود را نشان دهد.
به نظر من اولین پله «پذیرش» است. اینکه گذشته خودمان را درک کنیم و خودمان را همانطوری که هستیم بپذیریم.
شاید شما تجربه آشکاری از رهاشدگی در دوران کودکی نداشته باشید یا اصلن تصویر واضح یا خاطرهای با این مضمون رو به یاد نیاورید.
اما به هر حال تمرینهایی که میخواهم در موردشان صحبت کنم، میتواند به شما کمک کند تا خودآگاهی بهتری داشته باشید.
به عواملی محرکی که شما را آزرده میکنند توجه کنید.
وقتی از کسی خبری نمیشنوید یا جواب پیامکتان را به موقع دریافت نمیکنید آزرده میشوید.
از احساس اینکه دیگران به شما توجه کافی نمیکنند احساس بیارزشی دارید.
به احساسات خود در پاسخ به رفتارهای دیگران و خودتان توجه کنید.
با نوشتن احساسات خود را ابراز کنید و سعی کنید نقش کسی را برای خود بازی کنید که به شما اهمیت میدهد.
نوشتن میتواند به شما کمک کند تا راحتتر متوجهی تغییرات خلق و عاطفه خود باشید، اما تا زمانی که با شفقت و مهربانی (نه با ذهنیت انتقادی) نسبت به درونیات خود پذیرا نباشید، بهبودی در شرایط خود نخواهید دید.
من نوشتن رو به طور جدی در journal ام از تابستان 1402 شروع کردم و میتوانم بگویم که تا مقدار زیادی به من کمک کرده است. البته که برای دیدن نشانههای اولیه و تاثیرات نوشتن نیاز به ادامه دادن مسیر بین 6 تا 12هستید.
1405/07/05 - Sunday - September 27, 2026 - 06 : 00 : 08 PM