
لحظههایی در زندگیات هستند که به حسرت بدل میشوند.
اینکه حضور آدمهای زندگیات برایت عادی میشود و تو از یاد میبری که به آنها بگویی دوستشان داری.
«دوست داشتن» عیب نیست، اما تو انکارش میکنی، چون از «دوست نداشتهشدن» ترس داری.
ترس داری که احساساتت متقابل نباشند و ...
اما الان که به ترسهایت مینگری، میبینی «طردشدن» چندان هم بد نیست.
اینکه توسط کسانی که دوستشان داری «طرد» شوی، تو را بازنده نمیکند؛ بلکه رهایت میکند.
رهایی از حجمهی «شاید»هایی که در آینده یقهات را میگیرند و رهایت نمیکنند.
اینکه در هر بار تنهایی به این عزیزان فکر کنی و «حسرتی» بر سینهات سنگینی کند.
میدانم که شاید تو هم از کسانی که دوستشان داری، مدتی «فراری» بودهای.
«فراری» از اینکه شاید مبتلایشان شوی و دیگر راه برگشتی وجود نداشته باشد.
اما «فرار» معنایی ندارد تا زمانی که با خودت به تفاهم نرسیدهای.
تا زمانی که با خودت سنگهایت را وانکنی، تنها کسی که میتواند به تو ضربه بزند «خودت» هستی.
این شعر را برای یکی از دوستانم نوشتم، اما خب هیچ وقت آن گونه که باید به دستش نرسید. برایتان در اینجا میآورماش:
طُرەای مشکی،
باشد کمانی بر عارض سیمینات
چشمهایی، که با رنگش، می کشد کمرنگ،
یک موج به سمت پیشانیات
تو را وصل میکند به چادر پلکهایت
پلک میزنی، هنوز هم، من اینجا ایستادهام
منتظر موجی، که تو را برساند
انتظار اما خاموش است
مثل ماه تنهاست
پر از فراموشی
مانند زمانهایی که شالِ آبی میپوشی
ابروانت خم شدهاند
تا دگر بار چایی بریزند
چایی سرخی برای گونههایت
برای مرواریدهایی که در کامَت خفتهاند
خفتههایی که تعبیر گنگ خندههایت باشند
قدم زدیم تا باشد
دوری از انکار
وصالی با تزویر
همراهیای دشوار
من اما امروز هم، مثل دیروزم.
غزالهی دشتی که سبزیاش را، مدیون تو میداند
گرچه ریحانی
برایت چیدم از آن ریحانهایی
که خوشبو و سبزند همچون لبخندهایت
لبخندهایی که گاهی پنهانشان داری
بر زیر گونههایت
گونههای سرخی
که سیب نصفکرده را مانَند
میبینی چه باغ سرسبزی، در رُخت داری
در تصویر نماندم، چون چهرهات آشکار در ذهنم ایستاد
اما غنچههایت، دیگر با من سخن نمیگویند
خفتهاند شاید
یا که من خوابم و این رویا است
نگارهی رنگین تو در ذهنم
(مهر ۱۴۰۲)
1405/07/02 - Thursday - September 24, 2026 - 05 : 02 : 24 PM