
سکانسهای قبل از این نوشته در لیست «سکانسهایی از یک منِ ناگفتهمانده» آمده است.
یکی از آخرین جملاتی که از غزل شنیدم این بود:
«مثل یه جراح باش لطفن. دقیق و ظریف یه برش بزن و تمامش کن. نه مثل یه قاتل با چاقوی ناتیز بخوای هی ببری و هی بخیه بزنی.»
واقعیت داره که آدم میتونه برای کسایی که دوستشون داره، مثل یه چاقو باشه.
این حرف واقعیت داره و اینکه واقعیت داره قلب من رو میشکنه.
اما شاید همین هم موجب شده که از شکستن قلبم کمتر بترسم. از اینکه خورد بشوم و قطعات ریز خودم را بخوام جمع کنم.
احساس گناه حاصل از عشقه. عشقی که نتونستی به درستی ابرازش کنی.
عشقی که شاید برای اولین بار تجربهاش کردی و برای همین هم اینقدر برات تازه بود که ازش ترسیدی.
چرا دروغ! من یه ترسو هستم. یه ترسو بزدل با حجم زیادی از احساس گناه. احساس گناه از اینکه چرا نیاستادم و نجنگیدم برای عشقِ آدمی که دوستش داشتم.
البته این احساس گناه کم کم به یه شناخت با درد کمتری بدل شده. به نوعی پذیرش.
احساس میکنم اگر این اتفاق نمیافتاد هیچ وقت به این نقطه نمیرسیدم که آدمها را دوست داشته باشم و از آنها مثل گذشته فراری باشم.
اول یه احساس درد عمیق مثل چاقو در قلب و ششهایم پخش شده بود.
مثل این که یه نفر با تمام وجودش هر چند بار که میتواند «چاقو» را در تمام وجودت به خصوص قلبت فرو کند.
شاید اگر هیچ وقت کد 03.09.14 روی قلب من حک نمیشد هیچ وقت نمیفهمیدم «دوست داشتن» واقعی چه شکلایه؟
دیگر به اسمش آلرژی ندارم. دیگر مثل قبل جای اسمش نمیسوزونه. (Your name hurts)
امروز در حال خواندن تعدادی از ابیات شاملو در کتاب «ابراهیم در آتش» بودم.
به این شعر برخوردم.
با تمام وجود دلم خواست که ایکاش این شعر را زودتر پیدا کرده بودم و برای غزل میتوانستم با صدای خودم بخوانمش.
مرا
تو
بیسببی
نیستی.
بهراستی
صلتِ کدام قصیدهای
ای غزل؟
ستارهبارانِ جوابِ کدام سلامی
به آفتاب
از دریچهی تاریک؟
کلام از نگاهِ تو شکل میبندد.
خوشا نظربازیا که تو آغاز میکنی!
پسِ پُشتِ مردمکانت
فریادِ کدام زندانیست
که آزادی را
به لبانِ برآماسیده
گُلِ سرخی پرتاب میکند؟
ورنه
این ستارهبازی
حاشا
چیزی بدهکارِ آفتاب نیست.
نگاه از صدای تو ایمن میشود.
چه مؤمنانه نامِ مرا آواز میکنی!
و دلت
کبوترِ آشتیست،
در خون تپیده
به بامِ تلخ.
با این همه
چه بالا
چه بلند
پرواز میکنی!
Saturday - October 17, 2026
1405/07/25
06 : 49 : 15 PM