
نمیدانم چه بر سر این دل دیوانه من آمده است که با من چنین میکند.
بهونهگیر شده است و دوستانی میخواهد که برای آنها شعر بگوید.
مدام "حسین منزوی" و "احمدرضا احمدی" را بر فرق سر من میکوبد و زار میزند.
و من اما دلداریاش میدهم. برایش شعر میخوانم. برایش داستان میخوانم. به او فرصتی میدهم تا موسیقی کلاسیک گوش کند. او را به پارک میبرم تا هر چقدر میخواهد بدود. با او مهربانم، اما او همچنان غمگین است.
آخر امشب وقتی کجخلق شدم و گفتم که دیگر حوصلهات را ندارم و از بهانهگیریهایت خسته شدهام، دفتری از "احمدرضا احمدی" را باز کرد و برایم چنین خواند:
از سرما هم اگر نمیمردیم
از عشق میمردیم
این دستهای تو
پاسخ روز را خواهد داد
اگر گم شوند
همیشه در سایههای تابستان میمانم
بیآنکه نام کوچهی بنبست را بدانم
در انتهای کوچه یک کوه است
و چون قلب از حرکت بازماند
و چون شکوفه فولاد شود
و میوه نشود
من ندانسته
در یک صبحگاه تابستانی
راهام را بر گندمزار بهدوزخ به بهِشت
متوقف میکنم
دوست دارم، این کودک درون را در آغوش بگیرم و از او دلجویی کنم، اما پیش از آنکه دست به کار شوم، میدانم از مرواریدهای سرازیر بر روی گونهام میتواند بفهمد که چقدر تنها و زخمیام. که خستگیام بیحساب است و اگر قرار بود گورکن باشم، تنها، قبرهایی را حفر میکردم که خودم برای یک شب امتحانشان کنم.
نزدیکتر میآید.
مرواریدی را از گونهام برمیدارد و میگوید: «هر آنچه نیاز داری در درون توست، این را فراموش نکن.»
و اینجاست که نقشهایمان تعویض میشود.
میگویم: «دستی را میخواهم که بفشارمش. انگشتانی که موهایم را نوازش کنند. آغوشی که من را در خود بفشارد.»
انگشت کوچکش را روی لبانم میگذارد و قطعهی موردعلاقهام از Mari Samuelsen را پخش میکند:
Meredi: White Flowers Take Their Bath
او را در بغل میفشارم.
و او آهسته چند خط دیگر از "احمدرضا احمدی" در گوشم زمزمه میکند:
حقیقت دارد
تو را دوست دارم
در این باران
میخواستم تو
در انتهای خیابان نشسته
باشی
من عبور کنم
سلام کنم
لبخند تو را در باران
میخواستم
میخواهم
تمام لغاتی را که می دانم برای تو
به دریا بریزم
دوباره متولد شوم
Sat - Ordibehesht, 12th - 00 : 42 : 37 AM