
در زندگی هر کسی سکانسهایی پیدا میشود که بعدترها تبدیل میشود به یک کد بر روی هستیاش.
یکی از این کدها برای من 01.02.08 بود.
همان روزی که اولین جلسه از سری discussion رو با «آیدا» شروع کردیم.
یه شیرینی درستوحسابی به دوست خوبم «آیدا» بدهکارم.
دوستی که در تمام فراز و نشیبهای لیسانس روانشناسی کنارم بود و هنوز هم جلسات discussion رو با هم داریم.
این پست تقدیم میشود به «آیدا» چون میخواهم بداند که «بیمرام» نیستم و قلب من هم از «محبت» آدمها تکون میخوره.
البته این رو میدونم که وقتی به عنوان «رواندرمانگر» مشغول به کار شدم، اولین شیرینی حقوق، حق «آیدا» است.
و اینکه میخواستم بگم:
«خدا به همه یه دوست مثل آیدا قسمت کنه.»
این شعر از «شاملو» جان را به ایشان تقدیم میکنم.
میانِ خورشیدهای همیشه
زیباییِ تو
لنگریست
خورشیدی که
از سپیدهدمِ همه ستارگان
بینیازم میکند.
نگاهت
شکستِ ستمگریست
نگاهی که عریانیِ روحِ مرا
از مِهر
جامهیی کرد
بدانسان که کنونم
شبِ بیروزنِ هرگز
چنان نماید که کنایتی طنزآلود بوده است.
و چشمانت با من گفتند
که فردا
روزِ دیگریست
آنک چشمانی که خمیرْمایهی مِهر است!
وینک مِهرِ تو:
نبردْافزاری
تا با تقدیرِ خویش پنجه در پنجه کنم.
آفتاب را در فراسوهای افق پنداشته بودم.
به جز عزیمتِ نا به هنگامم گزیری نبود
چنین انگاشته بودم.
آیدا فسخِ عزیمتِ جاودانه بود.
میانِ آفتابهای همیشه
زیباییِ تو
لنگریست
نگاهت
شکستِ ستمگریست
و چشمانت با من گفتند
که فردا
روزِ دیگریست.
Saturday - October 17, 2026
1405/07/25
07 : 25 : 15 PM